ไท่จื่อกล่าวอย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย "ฝ่าบาทยังทรงจำที่ปรึกษาของข้าน้อยได้หรือไม่?"
ฮองเฮาทรงพยักพระพักตร์เบาๆ
ไท่จื่อเอ่ยด้วยความตื่นเต้น "เขาถูกคัดเลือกเข้าสู่สำนักราชเลขาธิการแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
"ผู้ที่เจ้าว่าคือขุนนางจ้วงหยวนคนก่อน หวังชิงเฉิน ใช่หรือไม่?" พระเนตรของฮองเฮาทอประกาย
ไท่จื่อพยักหน้า "ใช่เขาเลยพ่ะย่ะค่ะ!"
ฮองเฮาทรงพระสรวลน้อยๆ "ที่แท้ที่ปรึกษาของลูกก็คือเขา"
"บัดนี้ในสำนักราชเลขาธิการมีคนของเราอยู่สองคน หนึ่งคือปราชญ์ราชบัณฑิตหลู่จง และอีกคนคือปราชญ์ราชบัณฑิตหวังชิงเฉิน!"
ฮองเฮาทรงขมวดพระขนง "แต่เขามีอายุเพียงยี่สิบกว่าๆ เท่านั้น ยังเด็กเกินไป เกรงว่าในสำนักราชเลขาธิการจะถูกคนอื่นรังแกเอาได้!"
ไท่จื่อเอ่ยอย่างสุขุม "ฝ่าบาททรงวางพระทัยได้ มีปราชญ์ราชบัณฑิตหลู่จงคอยดูแลอยู่ จะไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ"
ฮองเฮาทรงครุ่นคิด ทรงพระดำริในใจว่าทำไมฮ่องเต้เซวียนอู่ยังไม่เสด็จสวรรคตเสียที!
หากฮ่องเต้เซวียนอู่ยังไม่สวรรคต เจ้าชายอีกสามพระองค์ก็จ้องจับผิดอยู่ มู่เหยียนถืออำนาจราชสำนัก พระราชโอรสของนางจะขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างไร!
......
เขาชิงซาน ใบเมเปิลร่วงโรยแดงฉาน อ๋องเซียนกับอ๋องฉีกำลังบรรเลงขลุ่ยและแคนอยู่ในศาลาริมสระน้ำ
ซือจวินถูกคานหามขึ้นมาถึงครึ่งเขา ทอดพระเนตรเห็นคนทั้งสองในศาลา จึงลงจากคานหาม เดินอย่างสง่างามเข้ามาแล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "สองน้องต่างมารดามีอารมณ์อันงดงามเสียจริง"
อ๋องเซียนและอ๋องฉีมองซือจวินแล้วต่างขมวดคิ้ว
อ๋องฉีวางเครื่องดนตรีลง เอ่ยว่า "พี่ชายมาที่นี่ คงไม่ใช่เพื่อร่วมดื่มสังสรรค์กับข้าน้อยทั้งสองหรอกกระมัง?"