มู่เหยียนหันไปทางจั้นเป่ยชางกล่าวว่า "แม่ทัพจั้น ท่านออกรบมานานหลายปี มักไม่อยู่บ้าน ควรจะใส่ใจครอบครัวของท่านให้มากขึ้น ผู้คนมักถูกหลอกลวงได้ง่าย"
กล่าวจบ มู่เหยียนก็เดินออกจากห้องโถง ออกจากจวนแม่ทัพไป
จั้นเป่ยชางมองไปทางฉินซวง ชี้ไปที่แผ่นหลังของมู่เหยียนที่จากไปกล่าวว่า "ไอ้หนูบ้านี่เมื่อครู่กำลังสอนข้าอยู่หรืออย่างไร?"
ฉินซวงไม่ค่อยได้เห็นสามีของนางจนมุมเช่นนี้บ่อยนัก นางยิ้มกล่าวว่า "ช่างงดงาม มีเสน่ห์เหลือเกิน ข้าดีใจจนจะตายอยู่แล้วแทนหลานเอ๋อร์!"
จั้นเป่ยชางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "พวกผู้หญิงก็แต่ชอบมองหน้าตากันทั้งนั้น!"
"ทองเงินและเครื่องประดับมากมายขนาดนี้ ทำอย่างไรดี?" ฉินซวงเป็นกังวล
แม้จั้นเป่ยชางจะไม่ชอบมู่เหยียน แต่เมื่อจั้นหลานชอบ เขาก็ไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย
เขามองไปที่ฉินซวงกล่าวว่า "เก็บเข้าคลังไปเถิด เมื่อถึงเวลาจั้นหลานออกเรือน ล้วนเป็นของนาง เราก็เตรียมสินเดิมให้นางด้วย ให้หลานเอ๋อร์ออกเรือนอย่างสง่างาม"
"เจ้าค่ะ!" ฉินซวงยิ้มกล่าว "ดีจริง ๆ หากเป็นลูกเขยของข้าก็คงดีไม่น้อย!"
จั้นเป่ยชางส่งเสียงเย็นในลำคอ "ระวังจะให้รัวเอ๋อร์ได้ยินเข้า!"
ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน จั้นเสวี่ยโหรวที่อยู่ในห้องชั้นในได้ยินอย่างชัดเจน นางกัดริมฝีปากล่างแน่น มองออกไปนอกหน้าต่างที่ทองเงินและเครื่องประดับเป็นหีบแล้วหีบเล่า
ชะตาชีวิตของจั้นหลานช่างดีเกินไปจริง ๆ!
มู่เหยียนรักนางมากเพียงใด ถึงขนาดเปล่งคำสาบานอันโหดร้ายเช่นนั้น!
ไม่รับอนุภรรยา ขอเพียงจั้นหลานเพียงผู้เดียว