หลี่กงกงเห็นฮ่องเต้เซวียนอู่ผลักฎีกาบนโต๊ะจนล้มระเนระนาด ก็รีบปลอบว่า "ฝ่าบาท โปรดรักษาพระวรกายด้วยเพคะ"
ฮ่องเต้เซวียนอู่กลั้นความโกรธไว้แทบไม่อยู่ ตรัสว่า "ปลดจั้นเผิงออกจากตำแหน่งทางทหารทั้งหมด คืนราชการทัพที่จั้นเป่ยชางเคยทำไว้ ยึดอำนาจทหารของเขาคืน การเลี้ยงลูกไร้คุณธรรม เป็นความผิดที่ไม่อาจอภัย ให้เขาอยู่บ้านอย่างสงบเสียเถิด!"
แม้ในพระทัยจะทรงรู้ดีว่าจั้นเผิงไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของจั้นเป่ยชาง แต่ก็ต้องฉวยโอกาสนี้กดดันจั้นเป่ยชางลง
ดวงตาหลี่กงกงเป็นประกาย ฝ่าบาททรงโกรธถึงที่สุดแล้วเสียจริง!
ความตั้งใจเดิมของฮ่องเต้เซวียนอู่ในครั้งนี้ ก็เพื่อให้จั้นฮุยได้เป็นม่ายม้า แล้วค่อย ๆ บั่นทอนตระกูลจั้นทีละน้อย
แต่ความจริงกลับกลายเป็นว่า ไม่เพียงไม่ได้ริดรอนอำนาจทหารส่วนนั้นในมือของจั้นฮุย องค์หญิงใหญ่ยังต้องมาถูกบุตรชายจากภรรยารองของตระกูลจั้นหมิ่นประมาทอีก
เรื่องแบบนี้ ใครจะไม่โกรธกันเล่า!
ไหนจะโทสะของฮ่องเต้เสียอีก!
หลี่กงกงหลุบตาลง ความในใจคิดว่า ครั้งนี้ฮ่องเต้เหิมเกริมจะหาเรื่องเล่นงานผู้อื่นอย่างเห็นได้ชัดนัก หากยึดอำนาจทหารของจั้นเป่ยชางคืนมาตรง ๆ เรือนสองของตระกูลจั้นก็จะขึ้นมาแทนที่ได้ทันที
ฐานะในกองทัพของจั้นซินเฉิงจะก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งทันที!
ดูท่า เรือนใหญ่ตระกูลจั้นคราวนี้คงก่อกรรมทำเข็ญจนต้องรับผลเอง!
หลี่กงกงโค้งกายตอบ "รับพระบัญชาเพคะ ฝ่าบาท!"
ฮ่องเต้เซวียนอู่ทรงทราบดีว่า เพียงให้ฐานะของจั้นซินเฉิงอยู่เหนือจั้นเป่ยชาง คนในตระกูลจั้นจึงจะไม่เป็นภัยต่อบัลลังก์ของพระองค์
ทรงรู้ว่าจั้นซินเฉิงเป็นคนฉวยโอกาส แต่บัดนี้พระองค์ต้องการคนเช่นนั้น!
คนฉวยโอกาสย่อมต้องการเงิน ต้องการหญิง ต้องการชื่อเสียง ยิ่งจับใจได้ง่าย!