ชายหนุ่มคนหนึ่งมองไปที่หัวหน้าหมู่บ้านแล้วตอบว่า "นางบอกว่านางชื่อจั้นหลาน!"
หัวหน้าหมู่บ้านตบต้นขาอย่างแรงแล้วอุทาน "โอ้เทพเจ้า! ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่า บัดนี้พวกเราเป็นราษฎรในเขตปกครองของจั้นหลานวังตี้หนานแล้ว ต่อไปนางจะเป็นนายของพวกเรา!"
"อ้าว! ที่แท้ก็จั้นหลานวังตี้หนานเอง!"
"จั้นหลานวังตี้หนานเสด็จมาถึงที่กันดารเช่นนี้เพื่อเยี่ยมเยียนพวกเรา ช่างเป็นวังตี้ที่ใกล้ชิดราษฎรเพียงใด!"
"อีกทั้งนางยังจับตัวพวกคนชั่วร้ายเหล่านั้นได้ ต่อไปพวกเรามีผู้พิทักษ์แล้ว!"
เหล่าชาวบ้านมีสีหน้าชื่นบาน ต่างตื่นเต้นแล้วหันไปทางที่รถม้าลับหายไป พร้อมคุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับ
"ขอบพระทัยจั้นหลานวังตี้หนาน!"
"ขอบพระทัยจั้นหลานวังตี้หนาน!"
......
ต่อจากนั้น จั้นหลานและมู่เหยียนก็ไปเยี่ยมเยียนราษฎรอีกหลายหมู่บ้าน เมื่อฟ้ามืดลง ทั้งสองจึงจากมา ส่วนคนที่ปล้นข้าวของกว่าสิบคนก็ถูกส่งตัวไปยังศาลเพื่อสอบสวนทีละคน
จั้นหลานเอนกายพิงรถม้าอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่เพียงแต่กายที่เหนื่อยล้า แต่จิตใจก็เหนื่อยล้ายิ่งนัก ที่แท้ราชวงศ์หนานจิ้นยังมีราษฎรยากจนข้นแค้นมากมายเพียงนี้
ชาติก่อนนางอยู่บนตำแหน่งสูงส่งนานนับปี ชาตินี้ก็อยู่ในเมืองติ้งอันเป็นส่วนใหญ่ ต่อให้มีคนขอทานบ้าง แต่ก็ยังพอมีชีวิตรอดในเมืองหลวงได้
แต่ราษฎรที่นี่ ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ระทม ยังไม่รู้ว่าราชวงศ์หนานจิ้นมีอีกกี่หมู่บ้านเช่นนี้
จั้นหลานหลับตาลง โดยไม่รู้ตัวก็หลับไปในระหว่างที่รถม้าโยกเยกแล่นไป