เซียวลั่วไป๋ในใจเดือดพล่านด้วยความโกรธ เขาสำนึกถึงความไร้ความสามารถของตนที่ทำให้ไม่สามารถแข่งขันกับมู่เหยียนอย่างยุติธรรมได้
ไม่เพียงเพราะอายุเขายังน้อย หากแต่เพราะเขายังมิได้บรรลุเป้าหมายใหญ่ ไม่ได้ยืนอยู่เบื้องหน้าจั้นหลานในฐานะบุรุษที่พร้อมสมบูรณ์
ดังนั้น ในสายตาของจั้นหลาน เขาจึงยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง จั้นหลานไม่เคยมองเขาเป็นบุรุษเลย
จั้นหลานมองท่าทางที่โกรธแค้นและอิจฉาของเซียวลั่วไป๋ แล้วหัวเราะเย็นชา "ตอนข้าอายุสิบห้า ข้าก็คิดว่าข้าหลงรักคนที่ใช่ที่สุดในชาตินี้แล้ว! น่าเสียดาย... กลับกลายเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น..."
เซียวลั่วไป๋พึมพำ "เจ้ายังเคยชอบใครอื่นอีกหรือ?"
จั้นหลานส่ายหน้า "ข้าเข้าใจผิดคิดว่าชอบมาก ในยามเด็ก มักคิดเสมอว่ารักของตนนั้นหาใดในโลกเสมอเหมือน แม้ยอมทำเรื่องโง่เขลาเพื่อคนผู้นั้น แม้ยอมตาย ยอมทุ่มเทให้โดยไม่คิดถึงสิ่งตอบแทน แต่สักวันหนึ่งเมื่อหันกลับมามอง จะรู้ว่า ตอนนั้นเอง เราเพียงถูกสิ่งงดงามอย่างความรักบังตา และหลงปลื้มตนเองเท่านั้น!"
จั้นหลานได้เกิดใหม่อีกชาติ อายุทางใจของนางนั้นเกินสิบแปดปีไปมาก สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นบทเรียนที่นางผ่านมาด้วยตนเอง จึงเข้าใจอย่างถ่องแท้
เซียวลั่วไป๋ฟังคำพูดนาง น้ำตาใสหยดหนึ่งค่อย ๆ ร่วงจากหางตาที่แดงก่ำ เขาพึมพำ "ข้าขอกอดเจ้าได้หรือไม่?"
จั้นหลานมองเขา นิ่งเงียบเป็นเวลานาน
น้ำตาของเซียวลั่วไป๋ร่วงอีกหยด เขาร้องขอด้วยน้ำเสียงเว้าวอน "ขอได้หรือไม่?"
"ครั้งนี้ข้าจะไปเป่ยเย่ อาจตลอดชีวิตก็ไม่อาจได้พบเจอเจ้าอีก..."