ในห้องงามริมหน้าต่างชั้นสอง มือเรียวหนึ่งที่มีกระดูกข้อชัดเจน กำลังเคาะหน้าต่างเบา ๆ เป็นจังหวะขาด ๆ เกิน ๆ
บุรุษผู้นั้นมีแววตาที่เย็นชาแผ่แฝงกลิ่นอายชั่วร้ายที่ไม่ยอมจมดิ่งกับโลกีย์ เขาเอี้ยวตัวเล็กน้อย พลางจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยความเพลิดเพลินใจ
ชุยอิงหน้าก็แดงด้วยความโกรธอยู่แล้ว พอเห็นบุรุษผู้นั้นก็ยิ่งรู้สึกอับอายจนอยากหาที่ซ่อนตัว
บุรุษผู้นั้นคือมู่เหยียน ผู้เป็นนายโดยตรงของบิดานาง!
ในยามที่นางอายุสิบสาม เคยมาที่คฤหาสน์ตระกูลนาง ตั้งแต่นั้นมา ในสายตาของชุยอิงก็ไม่มีใครอีกแล้ว
แม้แต่ซีโหวเย่ซือจวินผู้มีโฉมงดงามยิ่งนัก ก็ยังหมองลงเมื่อเทียบกับมู่เหยียน
ก็เพราะเขาไม่ค่อยปรากฏตัว จึงไม่ถูกเหล่าสตรีสูงศักดิ์หมายปอง
ชาวโลกล้วนว่ามู่เหยียนเป็นคนมั่วสุม ชุยอิงกลับชื่นชอบนิสัยแบบนี้ ส่วนซือจวินแบบนั้นนางไม่แยแสเลย
มู่เหยียนปีนี้ยี่สิบสองปี เขามีเสน่ห์เฉพาะตัวของบุรุษ ไม่ว่าจะเป็นนิ้วเรียวที่ยาวหรือใบหน้าที่คมคาย หรือแม้กระทั่งลูกกระเดือกที่ขยับยามดื่มสุรา ล้วนทำให้นางใจเต้นหน้าแดงทั้งสิ้น
น้อยคนนักที่จะได้เห็นร่างจริงของมู่เหยียน เขาไม่ค่อยปรากฏกายในหมู่บ้านเมืองเช่นกัน
วันนี้กลับมาโผล่ในสถานการณ์เช่นนี้
แล้วสายตาของเขาก็เหมือนกำลังมองนางอยู่ ชุยอิงเสยผมที่หลุดออกมาที่ขมับอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แต่กลับไปโดนแก้มที่แสบร้อน
นางรู้สึกเสียใจยิ่งนัก วันนี้นางทารุณสุนัขตัวน้อยกลางถนน ยังรังแกเด็กเล็ก ถูกจั้นหลานตบหน้าโดยไม่ไว้หน้า