จั้นหลานปล่อยเด็กหญิงน้อยลง ตู้กูเอี๊ยนรีบวิ่งหนีไปไกลหลายจ้างจากจั้นหลาน
"เจ้าเป็นใคร?" หลังจากสัมผัสได้ถึงฝีมือของจั้นหลาน มีดสั้นในมือของนางก็ไม่กล้าวางลง
"อย่าเพิ่งสนใจว่าข้าเป็นใคร หลักฐานที่เจ้าต้องการอยู่ในห้องลับของหอสักการะตระกูลแห่งนี้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่ช่วยเจ้าได้!"
บนใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของเด็กหญิง ดวงตาดำขาวชัดเจนเป็นประกายขึ้นมา นางยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก หญิงสวมผ้าคลุมหน้าตรงหน้าคนนี้ ราวกับสามารถมองนางทะลุปรุโปร่งได้
น่าหวาดกลัวยิ่งนัก!
จั้นหลานไม่พูดจา ไปหาแผ่นป้ายวิญญาณที่อยู่ริมสุด บิดมันหนึ่งที ประตูลับก็ถูกเปิดออก
นางเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงตัวน้อยก็ตามติดเข้าไปด้วย
จั้นหลานหยิบเปลวเทียนมาส่องสว่างในห้องลับ หีบแล้วหีบเล่าที่เต็มไปด้วยทอง เงิน หยก และเครื่องประดับ สะท้อนแสงเปลวเทียนจนแสบตาคนมอง
ตู้กูเอี๊ยนเบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น
ขุนนางโลภมากผู้นี้ ที่แท้ก็ขูดรีดมาได้มากมายขนาดนี้!
จั้นหลานชาตินี้แม้จะยากจน แต่ชาติก่อนนางเคยเห็นทรัพย์สมบัติมากมายมาแล้วเกินพอ
นางมองไปรอบตัวอย่างสุขุม จากนั้นเดินไปยังข้างภาพอักษร "ร้อยอายุวัฒน์" กดลงบนตัวอักษร "โชคลาภ" ที่อยู่ตรงกลางแถวที่สาม
ท่ามกลางกองบัญชีและธนบัตร นางหยิบธนบัตรออกมาสามใบ และหยิบลูกปัดทองคำอีกหนึ่งกำใส่ลงในถุงผ้า
"เจ้าเป็นขโมย?" เด็กหญิงเอียงคอถาม
"อีกไม่ช้าจวนของเจ้ากรมพระนครคงจะถูกปิดผนึก ข้าเพียงเอาของมลทินของเขามาเล็กน้อยเท่านั้น จะเรียกว่าขโมยก็ไม่กล้า ข้าเป็นศิษย์ของเจ้าพ่อเซียนพยากรณ์ เป็นหมอดู!" จั้นหลานพูดโกหกโดยหน้าไม่แดงไม่เขิน
จั้นหลานหยิบเมล็ดทองคำกำหนึ่ง ยัดใส่กระเป๋าเสื้อที่ขาดวิ่นของเด็กหญิงจนเต็ม