จั้นเป่ยชางมองดูกองทัพตระกูลจั้นที่ไล่ตามกองทัพซีหรงไป รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนใบหน้า
เขาหันข้างมองจั้นหลาน
เด็กสาวคนนี้ ไม่เหมือนคนที่เพิ่งขึ้นสนามรบครั้งแรกเลยสักนิด
โดยเฉพาะเมื่อครู่ที่นางต่อสู้กับอาซื่อหานได้ถึงสิบยกด้วยลำพัง!
สิ่งนี้เด็กสาวอายุสิบกว่าปีจะทำได้หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น มือซ้ายของนางยังสามารถใช้กระบี่อ่อนฟันแขนของอาซื่อหานขาดได้อย่างง่ายดาย
นี่ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!
การจะฟันแขนของคนคนหนึ่งให้ขาด และยังเป็นแขนของอาซื่อหานที่ผ่านศึกมามากมาย ยิ่งยากนักหนา!
เว้นเสียแต่ว่า มือซ้ายของจั้นหลานจะมีพลังเหนือสามัญชน!
จั้นเป่ยชางรั้งจั้นหลานที่กำลังจะไล่ตามกองทัพซีหรงไปไว้ กล่าวว่า "หลานเอ๋อร์เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ เผื่อกองทัพซีหรงจะหันกลับมาสวนตี ข้าอยู่ที่นี่แล้วลุงจะวางใจ!"
"ขอรับ!"
มองแผ่นหลังของจั้นเป่ยชางที่ควบม้าจากไป มุมปากของจั้นหลานยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ในใจนางเปล่งประกายไฟแห่งความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วกาย ความหมายของท่านพ่อคือนางเชื่อว่านางสามารถป้องกันด่านเฟิงหยูได้!
อาซื่อหานถอยร่นกลับมาตลอดทาง พอถึงค่ายทหารก็ต้องตกใจสุดขีด!
ไฟลุกโชนเบื้องหน้าเผาผลาญเสบียงอาหารทั้งหมดของเขา และเต็นท์ทุกหลังก็มอดไหม้
ค่ายของซีหรงกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว!
ในขณะที่เขากำลังรบกับจั้นเป่ยชาง ในขณะที่เขาถูกเด็กสาวหนานจิ้นคนนั้นดึงความสนใจไป กองทัพตระกูลจั้นก็ลอบโจมตีค่ายของพวกเขาได้
จั้นเป่ยชางดูผิวเผินเหมือนคนซื่อตรง แต่แท้จริงแล้วได้วางแผนร่วมกับเด็กสาวคนนั้นไว้แล้ว!
ครานี้ เขาพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง!
อาซื่อหานเงยหน้าร้องคำรามด้วยความแค้น "ฮ่า! ไม่ช้าก็เร็วข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด!"