จั้นหลานเดินทางกลับมาถึงจวนแม่ทัพอย่างปลอดภัย หลังปิดประตูห้องลง นางก็รู้สึกกังขาขึ้นมา ย่าแก่ฉีไม่ได้หลอกนางกระมัง!
ทำไมนางถึงไม่รู้สึกเลยสักนิดว่ามีองครักษ์พลีชีพตามมาคอยคุ้มกัน!
"คุณหนูจั้น เราอยู่ที่นี่!" ชายชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังนาง ทำเอาจั้นหลานตกใจจนสะดุ้ง
จั้นหลานระวังตัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เกือบจะถีบชายชุดดำคนนั้นกระเด็นไปเสียแล้ว
นางหยุดฝีเท้าลง ชายชุดดำก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วกล่าว "คุณหนูวางใจได้ พวกเราโดยทั่วไปจะไม่ปรากฏตัวในห้องหอของคุณหนู เจ้าน้อยสั่งกำชับไว้..."
เหมือนรู้สึกว่าตนพูดมากไปหน่อย ชายชุดดำรีบกล่าวต่อ "พวกเราทั้งหมดเฝ้าอยู่ด้านนอก ตราบใดที่ไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ จะไม่มีทางออกมารบกวนคุณหนูเด็ดขาด!"
"ดี!" พอเสียงนางจบลง ชายชุดดำก็หายวับไปในพริบตา
จั้นหลานเก็บมีดสั้นในมือเข้าคืน แล้วถอนหายใจโล่งอก
ชายชุดดำไม่กี่คนนี้ดูเหมือนจะไว้ใจได้ทีเดียว
ชายชุดดำที่เพิ่งพูดคุยกับจั้นหลานไป กล่าวกับพี่น้องที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืด "ทุกคนตั้งใจหน่อย เจ้าน้อยสั่งไว้ว่า ต้องปกป้องคุณหนูจั้นผู้นี้ให้เหมือนกับปกป้องตัวเขาเอง ห้ามผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว!"
"รับทราบ!" ชายชุดดำอีกหลายคนต่างเริ่มตื่นตัวขึ้นมาทันที
เจ้าน้อยสั่งกำชับเช่นนี้ สตรีในห้องนั้นจะต้องเป็นคนสำคัญอย่างยิ่งแน่นอน
มิอาจละเลยได้เป็นอันขาด
ยามค่ำ งานเลี้ยงในจวน จั้นหลานไปถึง สาขาสองของตระกูลจั้นก็มาถึงพอดี จั้นลี่ลั่วเชิดหน้าไว้ท่าทีเย่อหยิ่ง เดินตามหลังท่านย่ามา
นางเพียงเหลือบมองจั้นหลานแวบหนึ่ง ก็เก็บสายตากลับอย่างผิดหวัง