จั้นหลานได้ยินเสียงของชายผู้นั้นแล้วคุ้นหูยิ่งนัก
องครักษ์พลีชีพที่อยู่นอกประตูเตรียมลงมือแล้ว จั้นหลานไอสองครั้งเพื่อห้ามปรามพวกเขา
นี่คือสัญญาณให้องครักษ์พลีชีพรีบจากไปโดยเร็ว
จวนแม่ทัพกำลังไล่ล่าคน อย่าให้องครักษ์พลีชีพของจีหลินวังใต้ดินถูกดึงเข้ามาพัวพันเป็นอันขาด
ส่วนคนที่อยู่ข้างหลังนั้น อีกฝ่ายไม่ฆ่านางหรอก!
เห็นจั้นหลานไอ ชายที่อยู่ข้างหลังก็คลายมือที่กุมปากนางออก มือนั้นอบอุ่น แต่เขากลับทำทีรังเกียจ ปล่อยมือที่กุมริมฝีปากจั้นหลานออก
เจ้าแมวดำน้อยส่งเสียงขู่ฟ่ออย่างดุร้าย แล้วพุ่งเข้าไปกัดชายกางเกงของมู่เหยียน
"เจ้าแมวดำน้อย เงียบๆ หน่อย"
จั้นหลานเอ่ยปากอย่างสุขุม "ผู้บัญชาการมู่ ไหนเลยจะมีอารมณ์มาเยือนจวนแม่ทัพ ถึงกับมาชมเรือนห้องของสตรีด้วย ช่างเป็นคนเจ้าชู้เสียจริง"
มีดสั้นด้านหลังถูกเก็บเข้าฝัก จั้นหลานหันกลับมา เห็นมู่เหยียนนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่เกรงใจใคร
แขนของเขาถูกฟันได้รับบาดเจ็บ กำลังมีเลือดไหล
ดวงตาของมู่เหยียนหรี่ลง จั้นหลานนางคิดออกได้อย่างไรว่าเป็นเขา!
"เจ้าคิดได้อย่างไรว่าเป็นข้ากระหม่อม" มู่เหยียนเอ่ยถามอีกครั้ง
อันที่จริง ตอนที่ต่อสู้กันเมื่อครู่ จั้นหลานมองไม่ค่อยชัดนัก แต่พอจะเห็นว่าเขาถือไข่มุกเรืองแสงไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งรับมือกับบิดาและพี่ชายของนาง
วิชาตัวเพียงเท่านี้ มองทั่วเมืองติ้งอันก็ไม่น่าจะมีผู้ใดแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
หากไม่ใช่เพราะคราวก่อนในอุโมงค์ใต้ดินที่ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันมาก จั้นหลานได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขา วันนี้นางก็คงไม่อาจเดาได้ว่าเป็นเขา!
จั้นหลานเลิกคิ้ว "บนตัวผู้บัญชาการมู่มีกลิ่นไม้หอมอ่อนๆ แตกต่างไม่เหมือนใคร!"
มู่เหยียนเข้าใจได้ทันที เขาถอดหน้ากากออก สีหน้าเรียบเฉยยิ่งนัก แล้วเอ่ยถาม "มียาสมานแผลหรือไม่"