จั้นหลานเบิกตากว้าง คอของนางตึงรั้ง หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรง
นับตั้งแต่เกิดใหม่กลับมา นางยังไม่เคยเสียการควบคุมถึงเพียงนี้มาก่อน
ชาตินี้ ไม่มีใครรู้ถึงชื่อที่เหล่าประชาชนตั้งให้นางในชาติก่อน
หรือว่า เซียวเฉินก็เกิดใหม่เช่นกัน!
ความรู้สึกในใจของจั้นหลานปั่นป่วน จนกระทั่งเซียวเฉินคุกเข่าข้างเดียวลง แล้วคำนับตามธรรมเนียมทหารอย่างเคร่งขรึมต่อจั้นหลาน
สีหน้าของเขาผู้เคร่งขรึม ฝ่ามือขวาหันเข้าหาตัววางอยู่ที่กลางอก แล้วกล่าวเสียงทุ้มว่า "เซียวเฉินคำนับแม่ทัพใหญ่!"
จั้นหลานแยกไม่ออกในทันใดว่านี่คือความฝันหรือความจริง
นางเอามือที่สั่นเทายกเซียวเฉินขึ้น ในวินาทีที่สบตากัน ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป จั้นหลานจึงกำมือที่เย็นเฉียบของเซียวเฉินไว้แน่น
"พี่เซียว!"
"เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้ากลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้ว!"
น้ำตาของนางร่วงหล่นราวกับว่าวที่ขาดเชือก หัวใจที่ว่างเปล่าหวั่นไหว ถูกเติมเต็มขึ้นมาหนึ่งส่วน
เซียวเฉินกุมมืออันอบอุ่นของจั้นหลานไว้ แล้วพึมพำ "ดีจริง หลานเอ๋อร์เจ้าก็กลับมามีชีวิตอีกครั้งเช่นกัน!"
ทั้งสองสบตากัน กลั้นน้ำตาไม่อยู่ นิ่งเงียบเป็นนาน
ได้เกิดใหม่อีกครั้ง ได้พบเพื่อนเก่าที่ตายเพื่อตนเองอีกครั้ง หัวใจของจั้นหลานเต้นระรัว
ในใจของนาง เซียวเฉินคือสหายร่วมตายร่วมเป็น นางได้มีชีวิตอยู่ เจ้าปวดร้าวและความรู้สึกผิดในใจของนางก็ลดน้อยลงไปบ้าง!
จั้นหลานปล่อยมือเซียวเฉิน เช็ดน้ำตาที่หางตา