จั้นหลานสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "เซียวเฉิน เจ้าช่วยข้าดึงอดมืดออกมาหนึ่งชุด"
เซียวเฉินรับธนบัตรกองหนาไปอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคมกว่าจะมองนาง แล้วพยักหน้ารับ "ได้"
หากเป็นคนธรรมดา เห็นธนบัตรก้อนโตขนาดนี้ต้องตกตะลึงแน่นอน ถึงที่มาของธนบัตร
แต่เซียวเฉินหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เขารู้ดีถึงความสามารถของจั้นหลาน ชาติก่อนนางมองคนไม่ออก หลงรักซือจวิน จึงต้องจบชีวิตลงเช่นนั้น
ชาตินี้ ตราบใดที่นางไม่ถูกซือจวินหลอกลวงอีก นางย่อมเป็นผู้ที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยมือเปล่า
"คุณหนู ฉายาของอดมืดจะใช้อะไรดีพ่ะย่ะค่ะ?" เซียวเฉินคารวะถามอย่างนอบน้อม
จั้นหลานเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวที่เต็มฟ้า แล้วหันไปมองความมืดยามราตรีอันทึบดำ
นางเอ่ยเสียงเบา "เรียกมันว่า ราตรีมืดมิดเถิด!"
ยามนี้พวกเขายังไม่อาจเปิดเผยตัวกลางแสงตะวันได้ ต้องปฏิบัติการในความมืดเท่านั้น
รอเพียงรุ่งสาง!
"ดี!" เซียวเฉินรับคำอย่างจริงจัง
ทั้งสองขึ้นม้า ขี่เคียงคู่กันไป ทะยานเข้าสู่ความมืดยามราตรี
จั้นหลานกลับมาถึงเรือนหลังยามดึก หลิวซียังคงเปิดประตูไว้ให้ นางไม่กล้านอนหลับตลอดคืน
จนกระทั่งจั้นหลานกลับมา ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยของนาง หลิวซีจึงได้วางใจ
หลิวซีเป็นหญิงรับใช้ที่รู้จักกาลเทศะยิ่ง ไม่เข้าไปทักทายจั้นหลาน จนกว่าจั้นหลานจะเก็บตัวเรียบร้อยแล้วเข้านอน
นางจึงค่อยนอนหลับอย่างสบายใจ
......
รุ่งเช้าวันต่อมา ภายในถนนสายใหญ่ของเมืองติ้งอันมีข่าวลือแพร่สะพัด
"ได้ยินหรือไม่ กองทัพตระกูลจั้นครั้งนี้รบชนะชนเผ่าซีหรง แต่กลับไม่ได้รับบำเหน็จรางวัลใดๆ เลย!"