เสวี่ยอี้เฟิงซ่อนเข็มพิษไว้ในแขนเสื้อ เตรียมจะสังหารหญิงสาวที่หมายจะข่มขืนเขาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยให้สิ้นซากในนัดเดียว!
ขณะที่กำลังจะลงมือ เสียงการต่อสู้ก็ดึงดูดจั้นหลาน อดมืด เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ และหวงกุ่นให้วิ่งตามกันมาทันพอดี
หวงกุ่นเบิกตากว้าง มองตู้กูเอี๊ยนคร่อมชายหนุ่มคนหนึ่งไว้ใต้กายถึงกับชื่นชมจนหมดใจ
หวงกุ่นแอบคิดในใจ: ผู้หญิงแกร่งกล้าอย่างตู้กูเอี๊ยนเช่นนี้ โชคดีที่ไม่ได้อยู่กับเขาผู้หล่อเหลาเกินใคร มิฉะนั้นช่วงครึ่งล่างของเขา...ถุย! ช่วงครึ่งชีวิตหลังของเขาคงต้องตกอยู่ในความทุกข์ยากเป็นแน่!
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ร้องตะโกน: "หยุดก่อน! นี่คือพี่ชายของข้า!"
ตู้กูเอี๊ยนหันไปมองเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ คำว่าพี่ชายสองคำดังเข้าหูราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เดิมทีเรื่องที่นางนอนกับผู้ชายนั้นไม่ต้องการให้ใครรู้เลยแม้แต่คนเดียว
ไม่คิดเลยว่านางดันนอนกับพี่ชายของเสวี่ยหลิงเอ๋อร์!
ตู้กูเอี๊ยนสีหน้าเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด ปล่อยมือจากเสวี่ยอี้เฟิง โชคยังดีที่นางปล่อยมือเสียก่อน มิฉะนั้นเข็มพิษของเสวี่ยอี้เฟิงคงแทงทะลุร่างนางไปแล้ว
ฝ่ายเสวี่ยอี้เฟิงก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าหญิงสาวที่หลับนอนกับเขาเมื่อคืนจะรู้จักกับน้องสาวของตัวเอง!
ทั้งสองยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าหันไปมองอีกฝ่าย
จั้นหลานมองทั้งสองที่สีหน้าหมองคล้ำ เอ่ยตำหนิตู้กูเอี๊ยนก่อน: "ตู้กูเอี๊ยน อย่าได้ไม่มีมารยาท ท่านนี้คือเจ้าน้อยแห่งเผ่ากู!"
ตู้กูเอี๊ยนกัดริมฝีปากล่าง นึกในใจว่านางทำเรื่องใหญ่เข้าแล้ว หากแม่ทัพใหญ่รู้ว่านางหลับนอนกับเจ้าน้อยแห่งเผ่ากู ไม่รู้ว่าจะคิดเช่นไร