จั้นหลานไม่วางใจที่จะปล่อยให้เสี่ยวเถาอยู่ตามลำพังกับหลี่ซื่อแล้วต้องมารับความขุ่นเคือง
นางดึงเสี่ยวเถาที่หน้าบูดบึ้งไว้ข้างหลัง แล้วกล่าวเสียงหนักแน่นว่า "เสี่ยวเถาทำได้ดีแล้ว เจ้าถ้าไม่ชอบนาง ข้าจะพานางไป พรุ่งนี้ข้าจะซื้อหญิงรับใช้สองคนมารับใช้เจ้าให้สบายหนำใจ"
หลี่ซื่อหัวเราะเยาะว่า "หลานเอ๋อร์ เจ้ามีเงินตำลึงจากไหน ให้ข้าได้รับบุญของเจ้าสักครั้งในชีวิตที่เหลือ"
จั้นหลานหัวเราะเย็น "คุณงามความดีทางการทหารขั้นหนึ่ง ฝ่าบาทพระราชทานรางวัลเงินตำลึงหนึ่งแสน ยังไม่พออีกหรือ"
หลี่ซื่อโดนจั้นหลานตอกกลับจนเงียบงัน นับตั้งแต่นางฟื้นคืนชีพ การที่นางแสดงความรังเกียจและคิดร้ายต่อจั้นหลานออกมาชัดเจนเกินไปหรือไม่
หลี่ซื่อตระหนักว่าจั้นหลานไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ไม่ใช่ว่านางพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้นอีกต่อไป
เด็กน้อยนี่โตขึ้นแล้ว ไม่กลัวนางอีกแล้ว
หลี่ซื่อรู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้า บีบน้ำตาออกมา แล้วเช็ดน้ำตาอย่างเสียใจกล่าวว่า "บุตรี แม่ร่างกายไม่แข็งแรง พอหายจากป่วยหนักใหญ่แล้วอารมณ์ก็ไม่ดี เจ้าอย่าโทษแม่ที่อารมณ์เปลี่ยนไปมา แม่ไม่มีพ่อเจ้าแล้ว ใจมันช่างขมขื่นนัก......"
จั้นหลานมองฝีมือการแสดงที่ต่ำต้อยของหลี่ซื่อ นางยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า "งั้นก็พักฟื้นให้ดีๆ นะ"
พูดจบ นางหันไปบอกเสี่ยวเถาว่า "ดูแลฮูหยินให้ดีๆ"
เสี่ยวเถารีบพยักหน้า
จั้นหลานตัดสินใจแน่วแน่ พรุ่งนี้แต่เช้านางจะออกไปหาบ้านอีกครั้ง แม้จะไม่สมใจนักก็ตาม ก็ต้องตกลงซื้อให้ได้