จั้นหลานและหลี่ซื่อร่วมกล่าวคำลาทุกคน
จั้นซินจางเห็นท่าทีอันแน่วแน่ของจั้นหลานแล้ว ก็มิได้เอ่ยสิ่งใด
จั้นเป่ยชางรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้บทสนทนาระหว่างตนกับฉินซวง จะถูกจั้นหลานได้ยินเข้าให้หรือไม่
แม่ลูกทั้งสองคนจู่ ๆ จะจากจวนแม่ทัพไปได้อย่างไรกัน
ฉินซวงก้าวขึ้นไปกุมมือจั้นหลานแล้วกล่าว "หลานเอ๋อร์ เจ้าจะไปจริงหรือ"
จั้นหลานยิ้มบาง ๆ "เพคะ ฮูหยินใหญ่ ขอบคุณท่านที่เมตตาเลี้ยงดูมา"
จั้นรุ่ยกับจั้นเหิงวิ่งออกมาพร้อมเสียงร่ำไห้ ขาเล็ก ๆ ก้าวกระทืบ ๆ
"พี่หญิง อย่าไปเลย..."
"พี่หญิง เจ้าไปแล้ว ใครจะมาเล่นกับพวกเราเล่า!"
น้องชายน้องสาวช่วยกันรั้งมือจั้นหลานไว้ จั้นหลานก้มลงลูบแก้มน้อย ๆ ทั้งสองที่ป่องเหมือนซาลาเปา
สายตาของหลี่ซื่อชำเลืองมามิได้วางใจ หากปล่อยแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จะได้ไปหรือไม่ นางไอสองสามครั้ง จั้นเสวี่ยโหรวเห็นเข้าแล้วก็รีบเอ่ย "ท่านไม่เป็นไรกระมิง ฟ้าอากาศหนาวเย็น ข้างนอกหนาวนัก พระอาการใหญ่เพิ่งหายดี..."
หลี่ซื่อสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของบุตรสาวแท้ ๆ ก็ยกมือขึ้นปิดหน้าเอ่ย "ไม่เป็นไร"
จั้นเสวี่ยโหรวนักหนาว่าจั้นหลานจะรีบจากตระกูลจั้นไปเสียโดยเร็ว นางกลั้นความยินดีในใจไว้ แล้วยังเช็ดน้ำตาแสร้งกล่าว "พี่หญิงหลาน ต้องกลับมาเยี่ยมพวกเราบ่อย ๆ นะเพคะ!"
จั้นหลานมองจั้นเสวี่ยโหรวอย่างมีนัย "ข้าจะกลับมา จะต้องกลับมา"
หลี่ซื่อเร่ง "รีบไปเถิด!"
จั้นหลานกล่าวลาปู่ มารดาบิดาและน้อง ๆ อีกครั้ง แล้วหันหลังให้จวนแม่ทัพ ดวงตากลายเป็นเยือกเย็นลงทันที
สักวันหนึ่ง นางจะก้าวกลับมาอย่างเปิดเผย ทีละก้าว ในฐานะลูกสาวสายหลักของจวนแม่ทัพ กลับมาอยู่เคียงข้างคนที่รัก