จั้นลี่ลั่วได้ยินคำพูดของมารดาก็ยิ้มเขินอาย ถ้าให้มารดาลงมือจัดการ บางทีเรื่องของนางกับมู่เหยียนอาจสำเร็จเป็นจริง
นางผ่านวัยแต่งงานมาแล้ว แต่ยังคงรอมู่เหยียนอยู่ สตรีที่หวังดีจริงใจเช่นนาง ควรได้รับการตอบแทน
......
เมื่อแม่ลูกทั้งสองออกไปแล้ว จั้นซินเฉิงก็สั่งให้คนแบกเปลญวนพาเขาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
ชานเมืองติ้งอันมีภูเขาลู่ฮวาอยู่แห่งหนึ่ง ณ ที่นั้นมีสำนักเทียนซา ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นสำนักอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน
เดินขึ้นจากเชิงเขาไม่ไกลนัก ก็ถึงประตูใหญ่ของสำนัก
เมื่อศิษย์ได้ส่งข่าวไปแล้ว จั้นซินเฉิงจึงเดินเข้าไปในสำนัก
"แม่ทัพจั้น วันนี้มีเวลาว่างอะไรถึงมาหาข้าที่นี่" เจ้าสำนักโอวหยางซงถามพลางยิ้มแบบหัวเขาไม่หัวหาง
จั้นซินเฉิงถูกคนพยุงเดินมายืนตรงหน้าโอวหยางซง แล้วยิ้มกล่าวว่า "การมาหาเพื่อนเก่าย่อมมีเรื่องสำคัญ"
"เชิญ!" โอวหยางซงพาจั้นซินเฉิงไปยังห้องฝึกวิชาของตน
"ท่านซินเฉิงถือเป็นคนใน มีเรื่องอะไรพูดตรง ๆ ได้เลย" โอวหยางซงเทชาให้จั้นซินเฉิงหนึ่งถ้วย
จั้นซินเฉิงพยักหน้า "งั้นข้าจะพูดให้เข้าเรื่องเลย อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าก็ถึงการสอบวิชาบู๊แล้ว ข้าอยากให้เจ้าช่วยกำจัดคนหนึ่งคน"
โอวหยางซงยิ้มอย่างกลมเกลียว "เป็นใครนะ ที่ทำให้แม่ทัพใหญ่ของเราโกรธเคืองถึงเพียงนี้"
จั้นซินเฉิงหรี่ตาลง "จั้นหลาน ลูกเลี้ยงของตระกูลจั้น"
โอวหยางซงเทชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วยแล้วกล่าวว่า "เรื่องนี้แก้ได้แบบเงียบ ๆ ก็ได้ ผู้หญิงคนหนึ่ง ยังมีวิธีทรมานนางได้หลากหลาย มันยังจะทำให้นางเป็นทั้งเป็นตายยิ่งกว่าฆ่านางตายอีก......"