ขุนศึกผู้อาวุโสทั้งสี่ได้ยินข่าวก็รีบรุดมา พวกเขาได้เห็นความเท็จของจักรพรรดิชิ่งอู่ การกระทำของซือหยุนนั้นเพียงพอให้เขาตายถึงร้อยครั้ง!
"เจ้าไม่คู่ควรเป็นปฐมกษัตริย์!" หวังเฉิน, หลี่เชียง, จ้าวเฟิง มองไปที่จักรพรรดิชิ่งอู่ พร้อมเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน
จักรพรรดิชิ่งอู่ราวกับถูกเปลวเพลิงห้อมล้อม หนีก็หนีไม่พ้น เหตุใดผู้คนทุกคนจึงต่างเป็นดั่งเปลวเพลิงที่แผดเผา อยากกลืนกินเขา ให้เขาจบชีวิตลงที่นี่!
จางเจาซาบซึ้งน้ำตา ไปถึงหน้าหีบศพของท่านแม่ทัพจั้นซินจาง มือของเขากระแทกไม้เท้าดัง ๆ "จั้นซินจาง เหตุใดเจ้าจึงไปก่อน!"
หวังเฉินมือซูบคลำหีบศพ น้ำตานองหน้า "พวกเราสี่แก่ ร่างกายพิการไม่ครบถ้วนยังไม่ตาย เหตุใดเจ้าจึงไปก่อน!"
หลี่เชียงสะอื้นจนพูดไม่ออก สายตาหม่นหมองจ้องมองฟ้า กลบเกลื่อนน้ำตาอันร้อนแรงที่กำลังเอ่อล้น
จ้าวเฟิงซบลงบนหีบศพของจั้นซินจาง ราวกับเวลาที่ทั้งสองกระซิบพูดคุยกัน "เจ้าคนแก่สบายใจได้ เจ้าหลานสาวที่รักยิ่ง ครอบครัวของเจ้า พวกเราสี่แก่จะช่วยปกป้องให้ดีแน่!"
จั้นหลานมองอาจารย์ทั้งสี่ ผมของพวกเขาขาวโพลน ร่างกายทุกคนล้วนพิการ แต่พวกเขาทรงคุณธรรมสูงส่ง กระดูกแข็งกล้าอย่างองอาจ
จักรพรรดิชิ่งอู่มองทั้งสี่คน สี่แก่เฒ่านี้อยู่ที่นี่เพียงเพื่อปลุกปั่นจิตใจผู้คน
จางเจารูม่านตาสั่นสะเทือน "พวกเราเคียงข้างท่านแม่ทัพจ้านเฝ้ามองราชวงศ์หนานจิ้นจากรุ่งเรืองมาจนถึงวันนี้ที่ถูกทำลายด้วยฝีมือของราชันผู้ไร้ความสามารถ!"