ฮ่องเต้ชิ่งอู่ตกใจกับสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของราษฎรและขุนนาง ตกใจกับลมเย็นปริศนาที่พัดมา เขาคุกเข่าลงกับพื้นกอดศีรษะไว้ ไม่เหมือนจักรพรรดิแม้แต่น้อย กลับเหมือนสุนัขจรจัดที่กระดิกหางอ้อนวอนขอชีวิต
ทันใดนั้น ในฝูงชนก็มีคนตะโกนขึ้นมาว่า "ฝ่าบาท โปรดสละราชสมบัติ!"
ทุกคนหันไปมอง เห็นจงซวนเหลียงโกรธจนหน้าแดงก่ำ
ฮ่องเต้ชิ่งอู่วิงวอนว่า "ข้าผิดไปแล้ว ข้าออกพระราชโองการสำนึกผิดก็ได้!"
ในใจของเขา พระราชโองการสำนึกผิดคือการยอมจำนนครั้งใหญ่ที่สุดของจักรพรรดิแล้ว ราษฎรตายไปเพียงนับหมื่น ใต้หล้านี้ล้วนเป็นของเขา เกียรติศักดิ์ของจักรพรรดิสำคัญยิ่งกว่านั้นมิใช่หรือ?
จากนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอีก "ฝ่าบาท โปรดสละราชสมบัติ!"
ฮ่องเต้ชิ่งอู่ได้ยินประโยคนี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นจากพื้น เห็นแววตาเย็นชาปนความเกลียดชังของหลู่จง
"หลู่จง เจ้า!" ฮ่องเต้ชิ่งอู่ไม่คิดว่าหลู่จงจะทรยศเขาได้ลงคอ!
อันที่จริง หลู่จงสั่นคลอนมานานแล้ว ฮ่องเต้ที่เขาคอยหนุนหลังนั้น คู่ควรกับบัลลังก์หรือไม่ กระทั่งวันนี้เขาจึงตัดสินใจลงมือล้มจักรพรรดิผู้โง่เขลาองค์นี้ลงจากบัลลังก์ด้วยมือตัวเอง
"ฝ่าบาท โปรดสละราชสมบัติ!" เสียงต่อมาทำให้ฮ่องเต้ชิ่งอู่ตะลึงงัน
เขาเห็นหวังชิงเฉินก้าวออกมาหนึ่งก้าว ตะโกนเสียงดังให้เขาสละราชสมบัติ!
แม้แต่หวังชิงเฉินก็ทรยศเขา!