ประชาชนฟังคำของซือหยุนแล้วก็ไม่เข้าใจอีกต่อไป
หรือว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะมู่เหยียนต้องการขึ้นครองบัลลังก์ จึงใส่ร้ายฮ่องเต้ชิ่งอู่?
"พูดเหลวไหล!" จั้นหลานฟังมาถึงตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะทนดูซือหยุนแสดงละครต่อไปไม่ได้ "หากอ๋องผู้สำเร็จราชการมีความคิดเช่นนี้ ตั้งแต่แรกเจ้าก็ตายไปแล้วในมือของซือจวิน!"
เหล่าขุนนางต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ "ใช่แล้ว ตั้งแต่แรกอ๋องผู้สำเร็จราชการก็ช่วยชีวิตฝ่าบาทไว้จากเงื้อมมือของซือจวินด้วยพระองค์เอง!"
"ใช่แล้ว อ๋องผู้สำเร็จราชการก็ทุ่มเทกำลังสนับสนุนไท่จื่อขึ้นครองบัลลังก์ แต่น่าเสียดาย......"
ซือหยุนรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี มองไปทางจั้นหลานและมู่เหยียน หากในตอนนั้นไม่มีมู่เหยียนคอยปกป้อง เขาคงตายไปนานแล้ว
แต่ มู่เหยียนก็ทำไปเพื่อปกปิดความทะเยอทะยานที่คิดจะชิงราชบัลลังก์ต่างหาก!
ซือหยุนคิดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา
สีหน้าของจั้นหลานเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง นางกวักมือเรียกทหารสื่อสารที่อยู่ด้านหลัง "คุมตัวคนมา!"
"รับทราบ แม่ทัพใหญ่!"
ฮ่องเต้ชิ่งอู่ยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย มองไปยังจั้นหลานแต่ไกลว่าอยากจะคุมตัวใครมา
มุมปากของมู่เหยียนยกยิ้มขึ้น จั้นหลานที่ไม่เคยเอ่ยปากพูดอะไรเลย พอได้ยินคำพูดที่เขาถูกซือหยุนใส่ร้าย กลับออกหน้ามาช่วยเขาพูด อย่างที่คาดไว้ หลานเอ๋อร์ยังเป็นคนที่เป็นห่วงเขาที่สุด
อีกไม่นาน กองทัพตระกูลจั้นก็คุมตัวคนสามคนมาถึง
ตลอดทางจั้นหลานให้พวกเขาอยู่ในรถนักโทษที่อยู่ท้ายขบวนที่สุด ก็เพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐาน