จั้นเป่ยชางหวนคิดถึงอดีต กล่าวว่า "เมื่อตอนที่พี่ชายของเจ้าได้บุตรชาย ส่งจดหมายมาหาข้า ในจดหมายระบุว่า วันเกิดของเซียวเฉินคือวันแรกของเดือนสิบ นับว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริง ตรงกับวันเกิดของรุ่ยเอ๋อร์พอดี ข้าจึงจำได้แม่นยำยิ่ง"
จั้นหลานรู้สึกว่าตนเองในฐานะพี่สาวไม่คู่ควรนัก ลืมวันเกิดของน้องสาวและสหายสนิทเสียได้
"แล้วรุ่ยเอ๋อร์ล่ะ?" จั้นหลานเอ่ยถาม
จั้นเป่ยชางยิ้มพลางกล่าว "นางนั่งไม่ติด แม่ของเจ้าพานางกับเหิงเอ๋อร์ไปเล่นกันแล้ว"
"อ้อ" จั้นหลานกำลังจะดื่มเหล้า เซียวเฉินก็รินเหล้าให้จั้นหลานอย่างไม่เก้อเขิน
จั้นเป่ยชางขมวดคิ้วกล่าว "หลานเอ๋อร์ เจ้ารินเหล้าให้เซียวเฉินสิ วันนี้เป็นวันเกิดของเขา เจ้ามิใช่แม่ทัพใหญ่ของเขาอีกแล้ว รู้จักสำนึกบ้าง!"
จั้นหลานเพิ่งตระหนักว่า นางถูกเซียวเฉินดูแลจนเคยชินเสียแล้ว เรื่องรินเหล้าเล็กน้อยเช่นนี้ บิดากลับมองความสัมพันธ์ของพวกเขาออก ว่ามีความไม่เสมอภาคกันอยู่บ้าง
จั้นหลานกำลังจะรินเหล้าให้เซียวเฉิน มู่เหยียนก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน กล่าวว่า "เปิ่นหวังขอรินเหล้าให้ท่านเซียวเอง"
ว่าแล้ว ท่ามกลางสายตาที่ตะลึงของสามคน เขาก็ก้าวไปยังข้างกายเซียวเฉิน
เซียวเฉินรีบลุกขึ้นยืน ประสานมือทั้งสองค้ำถ้วย มู่เหยียนรินเหล้าพลางกล่าว "ขอบคุณท่านเซียวที่เมื่อคืนส่งเหล้าท้อมาให้ เปิ่นหวังกับหลานเอ๋อร์ต่างชื่นชอบยิ่ง"
เซียวเฉินรับสายตาอันซับซ้อนของมู่เหยียน ยิ้มบางตอบ "ท่านอ๋องและพระชายาชอบก็ดีแล้ว"
ทั้งคู่ยกถ้วยเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมดพร้อมกัน