จั้นหลานมองเซียวเฉินที่จ้องแก้วสุราราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นางเหลือบตามองมู่เหยียนแวบหนึ่ง คิดในใจ เจ้าคิดว่าเซียวเฉินฟังไม่ออกรึไง!
หรือบางทีเซียวเฉินอาจจะฟังไม่ออกจริงๆ ก็ได้!
อย่างไรเสียเขายังไม่ได้แต่งงาน บางทีอาจคิดว่ามู่เหยียนเมื่อคืนยุ่งอยู่กับราชกิจก็เป็นได้
จั้นเป่ยชางอุ้มไหเหล้ากลับมา จั้นหลานรีบเอ่ยขึ้นว่า "ท่านพ่อ มู่เหยียนไม่ค่อยสบาย ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ!"
นางใบหูแดงก่ำ ลากมู่เหยียนออกไปข้างนอกทันที
เดินมาได้ครึ่งทาง มู่เหยียนอารมณ์ดี ผ่อนฝีเท้าให้เร็วขึ้น เดินนำหน้านาง
มู่เหยียนหันกลับมามองจั้นหลาน สีหน้าสดชื่นผ่องใสเอ่ยถาม "คุณหญิงเมื่อคืนเหนื่อยเกินไปหรืออย่างไร เหตุใดจึงเดินช้าเช่นนี้"
จั้นหลานหายใจหอบเล็กน้อย "มู่เหยียน... เจ้าจงใจหรือไม่?"
มู่เหยียนเดินเข้ามาหานาง จั้นหลานร่างกายลอยขึ้นจากพื้น ถูกมู่เหยียนอุ้มแนบอกในแนวนอน
สายตามู่เหยียนอ่อนโยนและเปี่ยมรัก "คุณหญิง ร่างกายของเจ้าจำเป็นต้องออกกำลังกายเพิ่มอีกหน่อย มิเช่นนั้นจะไปทำตามสัญญาสามวันสามคืนได้อย่างไร?"
จั้นหลานถูกเขายั่วจนหน้าแดงระเรื่อ นางตบลงบนอกมู่เหยียนหนึ่งที "ข้าไม่พนันกับเจ้าอีกแล้ว นางเสวี่ยหลิงเอ๋อร์เป็นสาวน้อยที่น่ารักขนาดนั้น บางทีอาจไม่เหมาะสมกับจูเว่ยก็ได้ ข้าไม่ควรชักใยเรื่องคู่ครองให้ยุ่งเหยิงอีก"
มู่เหยียนอุ้มนางขึ้นรถม้า แล้วกอดนางไว้ในอ้อมอก "หรือเราจะไปดูที่ลานของจูเว่ยดี?"
"หลายวันไม่พบหน้า ข้าชักคิดถึงหัวหน้ากองจูขึ้นมาแล้ว!"
จั้นหลานเลิกคิ้วขึ้น "จูเว่ยในใจต้องด่าเจ้าอยู่แน่ๆ!"
"มันกล้า!" มู่เหยียนเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ