วาจาของซือจวินทำให้จั้นเสวี่ยโหรวรู้สึกเย็นวาบถึงกระดูกสันหลัง นางมองรอยยิ้มอันชั่วร้ายของซือจวินแล้ว หวาดกลัวจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง
"ท่านอ๋อง โหรวเอ๋อร์ไม่กล้าอีกแล้ว โหรวเอ๋อร์ผิดไปแล้ว......"
นางดึงชายเสื้อของซือจวินไว้วิงวอนไม่หยุด ซือจวินสะบัดมือนางออก แล้วกล่าวแก่เฮยอวี่ว่า "จับนางไปขังที่คุกใต้ดิน"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
จั้นเสวี่ยโหรวรู้สึกดวงตาหดหดลงอย่างรุนแรง วิงวอนว่า "ท่านอ๋อง ข้าขอร้องท่าน โหรวเอ๋อร์ยอมฟังท่านทุกอย่าง ยอมทำทุกอย่าง!"
เฮยอวี่พานางไปที่คุกใต้ดินโดยไม่ปรานีแม้แต่น้อย จั้นเสวี่ยโหรวก้าวเท้าโซซัดโซเซ ถูกเฮยอวี่ใช้มือผลักไสเข้าไปในห้องขังห้องหนึ่งหนึ่ง
รอบด้านมืดมิด กลิ่นเหม็นฉุนทำให้อยากจะอ้วกออกมา คบไฟถูกเฮยอวี่จุดให้สว่างขึ้น นางก็เห็นได้ชัดเจนในพริบตาว่าห้องขังนี้ช่างน่าสยดสยองเพียงใด
"อ้าก! อ้ากกก!" นางตกใจจนใบหน้าเบ้เบี้ยวไปหมด ร้องกรีดร้องไม่หยุด
ในห้องขังมีหมาป่าหิวโหยตัวหนึ่งถูกมัดไว้ น้ำลายไหลย้อย ส่งเสียงร้องหอนแหบแห้งใส่หน้านาง
จั้นเสวี่ยโหรวรีบวิ่งไปทางกำแพงอย่างรวดเร็ว เพราะบนพื้นเต็มไปด้วยหนอนสีดำที่กำลังไต่อย่างช้า ๆ
นางเงยหน้ามองไปทางด้านบนของห้องขัง แทบจะเป็นลมหมดสติด้วยความตกใจ เพราะบนนั้นมีซากแกะตัวหนึ่งถูกผ่าท้องแขวนไว้ ไส้ในของแกะห้อยย้อยออกมา เลือดหยดติ๋ง ๆ ลงมา ส่วนหนอนดำบนพื้นก็ไต่ตอมไปดูดกินเลือดแกะนั้น
และข้าง ๆ หมาป่า ยังมีกระดูกขาว ๆ กระจัดกระจายอยู่บ้าง บ้างคล้ายกระดูกคน บ้างคล้ายกระดูกสัตว์
จั้นเสวี่ยโหรวราวกับมองเห็นภาพตนเองถูกเฮยอวี่แขวนขึ้นไป ถูกเขาฆ่าตาย ไส้ในห้อยย้อยออกมานอกร่างกาย รอจนเชือกที่มัดนางถูกหนอนดำกัดกินจนขาด ก็จะถูกหมาป่าหิวโหยฉีกกัดครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็เหลือเพียงกระดูกขาวที่ไม่สมบูรณ์