จั้นเสวี่ยโหรวถูกชิวเยวี่ยพาเดินไปยังสระน้ำ
ในสระน้ำ ระหว่างใบบัวเขียวขจี ดอกบัวสีชมพูขาวบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ
จั้นเสวี่ยโหรวยิ้มพลางกล่าวว่า "ไปเถิด ดอกบัวแถวนั้นช่างงดงามเหลือเกิน!"
ชิวเยวี่ยต้องอดกลั้นความเจ็บที่หน้าผากและความเจ็บที่ขา ก้าวไปข้างหน้าหยิบดอกบัว
สีหน้าของจั้นเสวี่ยโหรว ด้านหลังชิวเยวี่ย กลับเย็นเยียบผิดปกติ
จั้นเสวี่ยโหรวก้าวเท้าเล็ก ๆ ทีละก้าว เดินไปจนถึงด้านหลังของชิวเยวี่ย
ขณะที่ชิวเยวี่ยเด็ดดอกบัวดอกแรกที่ริมสระ ก็พลันคิดขึ้นได้ว่า จั้นเสวี่ยโหรวไม่เคยชอบดอกบัวมาก่อนเลย
วันนี้ช่างผิดปกติเสียจริง
ด้วยความเข้าใจที่มีต่อจั้นเสวี่ยโหรว นางต้องมีแผนการบางอย่างแน่นอน
อีกทั้ง เมื่อสองวันก่อน นางได้รับกระดาษแผ่นหนึ่งที่คนแปลกหน้าวางไว้ใต้หมอน มีข้อความบรรทัดหนึ่งว่า ช่วงนี้อย่าไปใกล้ที่ที่มีน้ำ
คิดถึงตัวอักษรเหล่านี้ ชิวเยวี่ยที่ยืนอยู่ริมสระรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง
ชิวเยวี่ยแสร้งเด็ดดอกบัวไปพลาง โน้มตัวก้มหน้าฟังเสียงด้านหลังไปพลาง
จนกระทั่งนางเห็นเงาของจั้นเสวี่ยโหรวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ
ชิวเยวี่ยหันขวับไปด้านหลัง เห็นใบหน้าเย็นชาของจั้นเสวี่ยโหรวอยู่ตรงหน้าเพียงชั่ววูบ
จั้นเสวี่ยโหรวก็ไม่คิดว่าชิวเยวี่ยจะหันกลับมากะทันหัน นางจึงเก็บมือที่เตรียมจะผลักชิวเยวี่ยลงน้ำไว้
แต่ชิวเยวี่ยกลับเห็นทุกอย่างจนหมดสิ้น
นางแสร้งทำเป็นไม่เห็น ยกดอกบัวในมือขึ้นพร้อมรอยยิ้มกล่าวว่า "คุณหนู ท่านดูดอกไม้นี้สิ งามหรือไม่?"