จั้นหลานเปิดหน้าต่าง มองออกไปเห็นความขาวโพลนไปทั่วแสงอาทิตย์ส่องจ้าจนแสบตา
นางกวาดตามองไปที่ลานหลังบ้าน เห็นเซียวเฉินเดินเข้ามาในลาน
ไม่นานนัก เขาก็ขึ้นมาบนชั้นสอง คำนับแล้วกล่าวว่า "คุณหนู เรื่องเมื่อคืน ราบรื่นดี"
"ดี เช่นนั้นก็ถึงเวลาแพร่ข่าวให้เจ้าเมืองสำนักปกครองล่วงรู้ได้แล้ว" จั้นหลานยิ้มบาง "ลำบากเจ้าแล้ว!"
เซียวเฉินเม้มริมฝีปากยิ้ม "ไม่เป็นไร เมื่อวานกลางวันข้าได้พักผ่อนแล้ว ขอเพียงแผนการของเราสำเร็จลุล่วง ชุยเฮ่าก็สมควรต้องชดใช้สิ่งที่ก่อกรรมไว้เมื่อครานั้น"
เมื่อปีนั้น เซียวอินผู้เป็นบิดาของเซียวเฉินดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมยุติธรรม ส่วนชุยเฮ่าเสนาบดีกรมยุติธรรมคนปัจจุบันเป็นเพียงบ่าวรับใช้ข้างกายเซียวอินเท่านั้น
ชุยเฮ่าสมคบกับฮ่องเต้ซีหรงคนปัจจุบัน ปลอมแปลงข้อกล่าวหาว่าเซียวอินคิดคดทรยศต่อประเทศ
ด้วยเหตุนี้จึงนำพาชีวิตของเซียวเฉินตกต่ำลงอย่างน่าสังเวช
อีกทั้งในชาติก่อน ตอนชุยเฮ่าสอบสวนจั้นเป่ยชางและรองแม่ทัพไม่กี่คนของจั้นหลาน เขาใช้เครื่องทรมานอย่างโหดเหี้ยม บังคับให้เซ็นยอมรับ
เรื่องราวเหล่านี้ยังคงแจ่มชัดอยู่ในสายตา จะให้นางไม่แค้นได้อย่างไร!
จั้นหลานพยักหน้า แววตาพลันฉายแววสังหาร "พวกเขาทุกคนจักต้องชดใช้"
เซียวเฉินจากไป ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำตามแผน
จั้นหลานเดินออกจากจวนมาได้ไม่ไกล ก็เห็นเงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคย นั่งยอง ๆ อยู่ข้างทางกินมันเผา คนผู้นั้นคือหวงกุ่น
ด้านหน้าเขายังวางป้ายไม้แผ่นหนึ่ง เขียนตัวอักษรสี่ตัวไว้ว่า ขายตัวเช่าศพแทนบุพการี