โอวหยางเช็งเม้งเบิกตากว้าง มองดูบ่าวที่พิงอยู่กับกำแพงหินตรงปากทางเข้า
พวกเขาถูกหิมะปกคลุม กลายเป็นมนุษย์หิมะทีละคน
คนที่โอวหยางเช็งเม้งพามาปาดหิมะบนตัวพวกเขาออก เผยให้เห็นศีรษะของแต่ละคน
เพียงเห็นว่าพวกเขาตัวเขียวคล้ำ ศพผ่านคืนหนึ่งก็แข็งทื่อไปแล้ว
คนผู้นั้นถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าตื่นตระหนกบอกโอวหยางเช็งเม้ง "เจ้าน้อย ข้า ข้า พวกเขาทั้งหมดตายแล้ว..."
สายลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะสอดเข้ามาในต้นคอของโอวหยางเช็งเม้ง เขาอดสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้
ดูท่า คงมีคนบุกเข้ามาในฐานลับของเขา เขารีบถาม "เร็ว เร็วเข้าไปดูว่าหม้อโฉมงามพวกนั้นยังอยู่หรือไม่?"
"ขอรับ!" บ่าวของเขาไม่กล้าล่าช้า รีบพยุงโอวหยางเช็งเม้งเข้าไปในถ้ำ
หลายคนมาถึงชั้นใต้ดินชั้นที่สอง โอวหยางเช็งเม้งเห็นหม้อโฉมงามแล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เขานับดู หม้อโฉมงามหายไปหนึ่งใบ ดวงตาของโอวหยางเช็งเม้งหม่นลง
ดูท่า คงมีคนช่วยหญิงสาวคนหนึ่งหนีไปแล้ว
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งร้อง "พวกเจ้าปล่อยข้าไป ข้าเป็นบุตรีของเสนาบดีกรมยุติธรรม ข้าชื่อชุยอิง พวกเจ้าปล่อยข้าไป มิเช่นนั้นจะมีเรื่องดีๆ ให้ดู!"
โอวหยางเช็งเม้งหันไปตามเสียง เขาหรี่ตามอง หญิงสาวเบื้องหน้าเขาถูกมัดมือมัดเท้า ปรากฏตัวอยู่ในคุกใต้ดินของเขา
เรื่องนี้ มิใช่ฝีมือเขา!
ต้องมีคนจงใจใส่ร้ายเขาอย่างแน่นอน!
เขาจะยอมให้อีกฝ่ายได้ดั่งใจได้อย่างไร