จริงดังคาด จั้นหลานดื่มเหล้าไปหนึ่งหม้อเล็ก ก็ล้มลงนอน!
หน้าต่างถล่มเร็วยิ่งนัก!
มู่เหยียนมองนางที่ซบอยู่บนโต๊ะหลับเป็นสุข มิอาจรั้งใจเรียกนางให้ตื่น ภายนอกหิมะโปรยปราย จั้นหลานเพิ่งดื่มสุรา หากถูกความหนาวเข้าจับ คงจะป่วยเอาได้
มู่เหยียนอุ้มนางขึ้นแนบอก จั้นหลานทุบอกเขาเบา ๆ พร่ำพึมพำว่า "เถี่ยฉุย ข้าถึงบ้านแล้วหรือ ข้าจะ...นอน..."
"เถี่ยฉุย เจ้ามีหน้าอกด้วยหรือ" จั้นหลานลูบกล้ามเนื้ออกที่กำยำของมู่เหยียนพลางหัวเราะโง่ ๆ "อ้อ นี่มันหลังเจ้านี่นา..."
เถี่ยฉุย?
เจ้าหน้าอกของเจ้าอยู่ที่ไหน?
มู่เหยียนส่ายหน้าอย่างจนใจ ในที่สุดก็เข้าใจ จั้นหลานคงนึกว่าเขาคือหญิงรับใช้ประหลาดสองคนในบ้านนาง
"อย่าขยับ..." มู่เหยียนคว้ามือของจั้นหลานที่ดื้อดึงเอาไว้ แล้วอุ้มนางเข้าไปในห้องของเขา
จั้นหลานรู้สึกใต้ตัวเองนุ่มยวบ นางขยับเข้าไปในเตียง แล้วหลับสบาย
มู่เหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง มองนางหลับอย่างมีความสุขดั่งเด็กน้อย บางครั้งก็ขมวดคิ้ว ราวกับมีเรื่องกลุ้มใจ
มู่เหยียนเลียนแบบวิธีที่มารดาเคยปลอบเขาให้นอนหลับเมื่อครั้งเด็ก ยกมือตบแผ่นหลังจั้นหลานเบา ๆ
นี่คือภาพที่ในความทรงจำของเขาแทบไม่เคยเห็น ท่าทีเมตตาของมารดา
มู่เหยียนดึงสติกลับมา เห็นจั้นหลานคลายคิ้ว หายใจสม่ำเสมอ หลับไปอย่างสงบ
จูเว่ยเดินมาถึงหน้าประตู เขารู้ว่าคุณหนูจั้นอยู่ข้างใน เดิมทีรอคำสั่งนายท่านเพื่อคืนพระบัญชาให้คุณหนูจั้น
แต่เนิ่นนานเพียงนี้ก็ไม่มีวี่แวว คุณหนูจั้นคงไม่ไปไหนแล้วกระมัง!