จั้นหลานและมู่เหยียนกลับมาถึงจวนอ๋อง
มู่เหยียนเอ่ยขึ้น "หลานเอ๋อร์วางใจได้ ไป่หลี่เจียงมีชีวิตได้อีกไม่นาน"
จั้นหลานเข้าใจดี ในราชวงศ์หนานจิ้นการกักขังหรือลอบสังหารองค์ชายใหญ่แห่งซีหรงหรือไป่หลี่เจียง ย่อมเท่ากับประกาศสงครามกับซีหรง ดังนั้นยามนี้จึงยังฆ่าพวกเขาไม่ได้
"เรื่องที่ท่านทำ ข้าไม่เคยต้องกังวล"
มู่เหยียนสบสายตาที่เปี่ยมด้วยความไว้วางใจของจั้นหลาน จิตใจเบิกบานยิ่งนัก
วันนี้จั้นหลานอารมณ์ดีไม่น้อย นางใช้โอกาสที่ทูตซีหรงมาเยือน ให้คนล้วงกระเป๋าเงินของไป่หลี่เจียง แล้วล่อให้เขาไปหาจั้นซินเฉิง ทำให้ข้อกล่าวหาว่าจั้นซินเฉิงคิดก่อการกบฏเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
วันนี้สายสกุลรองแห่งตระกูลจั้นพังทลายลงสิ้นแล้ว หลิวซีก็ไม่ต้องปลอมแปลงลายมือของผู้ใดอีกต่อไป
......
หลี่ฉางหลงเพิ่งซื้อคฤหาสน์เล็ก ๆ หลังหนึ่งในเมืองติ้งอัน กำลังภาคภูมิใจนึกฝันถึงเรื่องจะรับอนุภรรยา
เขากำลังจะออกจากจวน ก็เห็นมือปราบจากกรมอาญาสิบกว่าคนกรูกันเข้ามาในลานบ้าน
"พวกเจ้าจะทำอะไรกัน!" หลี่ฉางหลงตวาดเสียงดัง
"รับพระบัญชาจับกุมกบฏจั้นลี่ลั่วและหลี่ฉางหลง!" หัวหน้าผู้คุมกรมอาญาเยี่ยเสี่ยวอู่ชูแผ่นป้ายประจำตำแหน่งขึ้น
จั้นลี่ลั่วถูกหญิงรับใช้เข็นเก้าอี้เลื่อนออกมาจากในเรือน ก็เห็นหลี่ฉางหลงร้องโวยวายขณะถูกมือปราบกดลงกับพื้น
"โอ๊ย ใครก่อกบฏกันแน่!" หลี่ฉางหลงจ้องเยี่ยเสี่ยวอู่ตาปริบ ๆ
เยี่ยเสี่ยวอู่เหยียบลงบนหลังของเขาข้างหนึ่ง แล้วมองไปทางจั้นลี่ลั่ว "เข้าไปข้างในแล้วเจ้าก็จะรู้เอง!"