จั้นหลานยืนกอดอกมองเหตุการณ์อันน่าเพลิดเพลินข้างหน้า ซือเหยากำลังถูกหญิงสาวผู้ดุดันคนหนึ่งจับผมไว้ หญิงสาวส่งเสียงแหบพร่า "กล้าแต่งชายมาล่อสามีข้า ตัวแสบเล่นถึงขนาดนี้ ที่แท้ก็อยากตาย!"
"จัดการข้า!"
ซือเหยาและบ่าวติดตามถูกคนเอาถุงป่านคลุมตัว แล้วถูกชกต่อยถีบเตะอยู่ครู่ใหญ่
"อ๊า! พลิกแล้ว พลิกแล้ว!" ซือเหยาแม้จะโกรธแค้นเพียงใด แต่ก็ไม่กล้าเปิดเผยตัวตนของนาง ด้วยนางคือฮองเฮาแห่งเป่ยเย่ มาที่กรมมหรสพแห่งนี้เพื่อสิ่งใดก็อธิบายไม่ได้อยู่แล้ว
ไม่นานนัก หญิงสาวผู้ดุดันก็พาคนเดินจากไป ซือเหยาครางครวญออกมาจากถุงป่าน คนที่มารับนางอยู่ไม่ไกลก็เดินมาถึง
ซือเหยาเดิมทีอยากจะระบายความโกรธ แต่เมื่อนึกถึงตัวตนของตน ที่ถูกคนทำร้ายในกรมมหรสพ ก็ทำได้เพียงยอมจำนน
ผู้คนที่มุงดูยิ่งแน่นขึ้นเรื่อย ๆ นางใช้ชายแขนเสื้อปิดหน้า ถูกคนพาออกจากกรมมหรสพไป
จั้นหลานมองซือเหยาที่เดินกะเผลก ๆ แล้วส่ายหน้าพลางพูด "พวกนี้ช่างไม่รู้จักเห็นใจงามงอนเลยจริง ๆ"
เย่ซิวหานมองแววตาอันทระนงของนางก็รู้ดีว่านี่คือฝีมือที่จั้นหลานวางแผนไว้
"แม่ทัพจั้น อย่าฆ่าคนตายเสียก่อน ข้ากลับไปจะรายงานยาก" เย่ซิวหานมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
จั้นหลานทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้ายพูด "ท่านแม่ทัพเย่ คนที่ตายระหว่างเดินทางเพราะความเหนื่อยล้าก็มีอยู่บ่อยครั้ง นางไม่ตายเพราะถูกข้าฆ่า หากบังเอิญป่วยตายระหว่างทาง จักรพรรดิเป่ยเย่ก็คงโทษท่านแม่ทัพเย่ไม่ได้กระมัง!"