จั้นซินจางได้ยินคำพูดของนางหวัง ก็ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองนาง
จั้นหลานเห็นเส้นเลือดฝอยในดวงตาของจั้นซินจางได้ในทันใด อย่างแน่นอนว่าท่านปู่ย่อมไม่อยากเห็นนางหวังผู้ที่อยู่เคียงข้างกันมาหลายปีต้องตกต่ำถึงเพียงนี้
นางหวังน้ำตาคลอหน่วย กล่าวทีละคำว่า "ท่านพ่อเรือน นางผู้ล่วงลับของท่าน ถูกท่านฆ่าตาย!"
รูม่านตาของจั้นซินจางสั่นสะเทือน นางหวังยิ้มเจื่อนๆ แล้วกล่าวว่า "ท่านหญิงผู้ล่วงลับแต่ก่อนมักมาหาข้าเพื่อรักษาโรคอยู่เสมอ"
"นางมีร่างกายเย็นเฉียบเป็นอย่างยิ่ง เพื่อที่จะให้ตระกูลจั้นมีทายาทสืบสกุล นางจึงใช้สารพัดวิธีแอบปรับสภาพร่างกาย รอคอยจนท่านกลับมาเยี่ยมบ้านในเทศกาลสำคัญ จึงตั้งครรภ์ได้ในที่สุด"
ร่างกายของจั้นซินจางสั่นน้อยๆ นางหวังกล่าวต่อไปว่า "นางเริ่มรักษาครรภ์ตั้งแต่ตั้งท้อง แต่ท่านเล่า ท่านไม่เคยอยู่เป็นเพื่อนนางแม้แต่วันเดียว จิตใจของนางหม่นหมองเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะหลังจากคลอดบุตรแล้วนางป่วยเป็นโรคหนึ่ง นางมาที่โรงหมอของข้าและบอกว่าอยากจะตาย บางทีสำหรับนางแล้วความตายอาจเป็นการปลดปล่อยก็เป็นได้!"
นางหวังเยาะเย้ยเย็นชามองจั้นซินจางที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง "ท่านเอาแต่เดินทัพทำศึก ตั้งแต่รับนางเข้าประตูก็ไม่เคยใส่ใจนางเลยแม้แต่น้อย นางปิดบังทุกคนให้ข้าเติมยาพิษทีละน้อย ในที่สุดวันหนึ่งนางก็สิ้นใจในความฝัน ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย!"
จั้นซินจางได้ยินเรื่องราวที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเหล่านี้ แทบจะยืนไม่อยู่ เขาพยุงกำแพงไว้แล้วมองไปทางนางหวัง
ทุกคนล้วนตกตะลึงกับคำพูดของนางหวัง แม้แต่จั้นหลานก็ชั่วขณะไม่อาจแยกแยะได้ว่านางหวังพูดจริงหรือเท็จ