จูเว่ยส่งจั้นหลานกลับมาแล้ว จึงรีบเดินทางกลับมารายงานภารกิจทันที
เขาเดินเข้าไปยังห้องในสุดของห้องนอนมู่เหยียน แล้วได้ยินเสียงน้ำไหลรี่ดังแผ่ว
บ่าวรับใช้คนหนึ่งยืนอยู่อย่างเคารพนอบน้อมอยู่นอกม่านผ้าบาง เมื่อเห็นจูเว่ยแล้วจึงโค้งตัวกล่าวว่า "นายท่านกำลังอาบน้ำอยู่"
จูเว่ยรายงานว่า "นายท่าน บ่าวได้ส่งคุณหนูจั้นกลับถึงที่ปลอดภัยแล้ว นอกจากนี้ หยุนเหอกับพวกก็ถอนกำลังกลับมาครบทุกคนแล้ว"
"ดี เจ้าถอยออกไปได้แล้ว" เสียงของมู่เหยียนดังแว่วมาจากภายในห้อง
เขานั่งอยู่ท่ามกลางไอน้ำฟุ้งกระจายในบ่อน้ำพุร้อน ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่บาดแผลที่เพิ่งทายาหม่องไปไม่นาน
บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
เขาตั้งใจปล่อยให้จั้นหลานมาหาเขาเอง เพราะอยากพบเธอ แต่กลับหาข้ออ้างที่สมควรอันสมควรไม่ได้สักที
ส่วนที่เขาเรียกหยุนเหอกลับมา ก็เพราะจั้นหลานมีองค์กรอดมืดของตัวเองแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้คนของเขาคอยปกป้องอีกต่อไป
มู่เหยียนมองเงาสะท้อนในน้ำ ตั้งแต่คืนนั้นที่จั้นหลานไม่สนใจอันตรายใดๆ กระโดดลงน้ำช่วยเขา เจ้าความรู้สึกที่มีต่อนางในใจเขาก็เปลี่ยนแปลงไปอีก
ตอนนี้ในหัวของเขาเต็มไปด้วยภาพของจั้นหลาน
ท่วงท่าที่นางคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้เซวียนอู่ กล่าวอ้างด้วยถ้อยคำชอบธรรมเด็ดเดี่ยว
ท่วงท่าที่นางเมาจนร่ำไห้เหมือนเด็กอ่อนแอ ท่วงท่าที่นางสังหารศัตรูบนสมรภูมิอย่างกล้าหาญ ฝีมือไม่เป็นรองชายหนุ่มใด
ท่วงท่าที่นางอาศัยชื่อของเขาข่มขู่คนอื่นอย่างเจ้าเล่ห์แสนกล ท่วงท่าที่นางถูกเขาจูบจนหัวใจสั่นคลอน......