จั้นหลานถูกมู่เหยียนพามาที่ห้องหนึ่ง จั้นหลานทำเสียงจ๊ะเอ๋ "ท่านมู่ ห้องโถงของบ้านเจ้าไม่ใช่ธรรมดาเลยนะ!"
ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องของนางกว่าสิบเท่า ข้าวของตกแต่งประณีตและของโบราณนานัปการ ดูแล้วก็ฟุ่มเฟือยหรูหรานัก
ครั้นมองไปเรื่อยๆ จั้นหลานพิศม์ดูอย่างละเอียด ก็พบว่าห้องในมีเตียงไม้ใหญ่กว่าเตียงของนางสองสามเท่า จากเนื้อไม้ที่มองเห็นคงเป็นไม้จันทน์แดงชั้นเลิศซึ่งหายาก
ไม้จันทน์แดงชั้นเลิศงั้นหรือ?
ใครจะมีทรัพย์พอซื้อเตียงแพงขนาดนี้ คงเป็นเตียงของมู่เหยียนผู้นี้กระมัง!
จั้นหลานขบเม้มริมฝีปาก ที่นางคิดว่าเป็นห้องรับแขก กลับกลายเป็นห้องนอนของชาย เป็นสาวโสที่ยังไม่ได้แต่งงาน การเข้ามาในห้องของชายก็ไม่เหมาะสมนัก นางจึงรีบถอยหลังทันที
ก่อนหน้านี้ นางเคยไปห้องของจั้นฮุย แต่นั่นคือห้องของพี่ใหญ่แท้ๆ ของนาง แต่มู่เหยียนตรงหน้านี่เป็นผู้ใดกันแน่
จะเหมือนกันได้อย่างไร?
มู่เหยียนคนนี้ให้นางมาที่นี่ทำไมกัน?
มู่เหยียนเห็นจั้นหลานเปิดประตูจะออกไป จึงฉวยแขนเสื้อของจั้นหลานเอาไว้ พร้อมปิดประตูลง แล้วไอแห้งเบาๆ กล่าวว่า "ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ เพราะเจ้าต้องรับผิดชอบบาปที่เจ้าก่อขึ้น!"
จั้นหลานเอียงคอมองเขา "ข้าทำอะไรอีก ที่ทำให้ท่านมู่ไม่พอใจ?"
ปลายหูของมู่เหยียนแดงก่ำ เขาให้จั้นหลานนั่งลง แล้วถอดเสื้อตัวบนลงครึ่งตัว
จั้นหลานหลับตาลงแล้วกล่าวว่า "มู่เหยียน เจ้ามีนิสัยชอบเปลือยกายหรือไง"
มู่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงอาบความโกรธ "คุณหนูจั้น เจ้าลองดูผลงานชิ้นเอกของเจ้าสิ หลังข้าอักเสบจนแทบขาด!"
จั้นหลานจึงลืมตามองไป เห็นว่าร่างกายของมู่เหยียนไหล่กว้างเอวคอด เส้นสายงามงอมแท้
จั้นหลานเดินวนรอบเขาหนึ่งรอบ มองดูอย่างพิศวง แล้วงงงวยว่า "หลังกับอกของเจ้าเป็นอะไร ทำไมดูเหมือนถูกแมวข่วนยังงั้นเลย!"