ในห้องรับของตระกูลจั้น ทุกคนต่างจับตามองหลี่ซื่อ
หลี่ซื่อพูดอย่างใจเย็นไม่รีบร้อนว่า "ผ่านการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว หลานเอ๋อร์ตอนนี้โตขึ้นแล้ว ข้าคิดจะให้นางแต่งงาน เมื่อหลานเอ๋อร์แต่งงานไปแล้ว ข้าก็จะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น"
ไม่มีใครคาดคิดว่าหลี่ซื่อจะมาพูดเรื่องแบบนี้ รวมถึงจั้นหลานด้วย
ดวงตาของจั้นหลานมืดมนลง หลี่ซื่ออยากให้นางแต่งงานงั้นหรือ?
แต่งงานกับใครกัน?
หลี่ซื่อชอบคิดว่าตัวเองถูกต้องอยู่เสมอ คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เป็นผู้ชี้ขาดชีวิตของนาง
ท่านยายนางหวังพูดอย่างอ่อนโยนว่า "นี่เป็นเรื่องอะไรกัน? พูดถึงการย้ายออกไปอยู่ที่อื่นขึ้นมากะทันหัน เจ้าหาคู่คลุมถุงชนให้ลูกสี่เรียบร้อยแล้วหรือ?"
จั้นซินจางขมวดคิ้ว จั้นเป่ยชางงงงวย ฉินซวงตกตะลึง
จั้นเสวี่ยโหรวยกมุมปากยิ้มเบาๆ ดีแล้ว ในที่สุดจั้นหลานก็จะได้แต่งงานออกจากบ้านสักที!
จั้นลี่ลั่วมองจั้นหลานอย่างหยิ่งผยอง ในใจคิดไม่รู้ว่าหลี่ซื่อจะหาคู่แบบไหนให้บุตรีของนางได้!
หลี่ซื่อพยักหน้าตอบว่า "กราบฮูหยินผู้เฒ่า พี่สาวของข้าที่หายสาบสูญไปหลายปีเพิ่งมีข่าวคราว อยู่ที่เมืองเฟิ่งหวง ครั้งนั้นเราสองคนเคยสัญญากันไว้ หากข้าให้กำเนิดบุตรี ก็ให้แต่งงานกับบุตรชายของนาง"
ดวงตาของจั้นหลานเย็นเยียบลงอย่างสิ้นเชิง หลี่ซื่ออยากให้นางแต่งงานไกลๆ ออกจากเมืองติ้งอัน
ยังไม่ทันที่จั้นหลานจะได้พูดอะไร นางหวังก็ยิ้มอย่างเมตตาแล้วถามว่า "ครอบครัวของหลานชายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? อย่าให้ลูกสี่ของเราต้องไปได้รับความเดือดร้อน"
หลี่ซื่อตอบอย่างเคารพนบนอบว่า "ท่านวางใจได้ ลูกพี่ลูกน้องของจั้นหลานคือหลี่ฉางหลง หน้าตาดีมีรูปโฉม เป็นลูกชายคนโตของบ้าน บิดาของเขาเป็นขุนนางระดับอำเภอแห่งเมืองเฟิ่งหวง มีฐานะทรัพย์สินพอสมควร และมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในท้องถิ่น"