หลิวจินซิ่วลุกขึ้นมองดูบุตรชายที่ปากถูกอุดด้วยผ้าเศษผ้า ผวาล้มลงนั่งกับพื้นจนตัวสั่นเทิ้ม
วันนี้หากนางไม่พูดความจริง คงไม่มีทางที่แม่ลูกคู่นี้จะได้มีชีวิตต่อไป
ก็ต้องโทษตนในยามนั้นที่ถูกเงินทองบดบังสติ ยามนั้นจึงได้ทำเช่นนั้นลงไป
เสียดายที่ บัดนี้ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
จั้นหลานคุมตัวหลิวจินซิ่วย่ออกจากเรือนโทรม ๆ
"คุณหนู!"
จั้นหลานได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง นางหันกลับมาก็เห็นหลิวซีที่รีบเร่งมา หลิวซีหายใจหอบถี่ เดินมาถึงข้างกายจั้นหลานแล้วกล่าว "คุณหนู หลี่ซื่อตื่นแล้ว!"
จั้นหลานชะงักไป นางเคยบอกไว้ว่า หากหลี่ซื่อตื่นให้หลิวซีรีบมาบอกนางทันที
ประจวบเหมาะไม่น้อย กลับตื่นในวันนี้เสียได้ ยามนี้ที่ผู้หญิงคนนั้นตื่นขึ้นมา ช่างเหมาะเจาะเสียจริง!
นางกำลังกังวลว่ามีพยานเพียงหลิวจินซิ่วคนเดียว ไม่เพียงพอ!
กำลังสองคนพูดจากันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังหวือ
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งตรงมายังหลิวจินซิ่ว
จั้นหลานได้ยินเสียงลูกธนูตัดอากาศ รีบผลักหลิวจินซิ่วที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ทันที
แต่ทว่า ลูกธนูก็ยังคงปักเข้าสู่ร่างของหลิวจินซิ่ว
เซียวเฉินออกมาจากในเรือน รีบไล่ติดตามคนยิงธนูไปอย่างรวดเร็ว
จั้นหลานประคองหลิวจินซิ่วที่ครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น
"รีบไปตามหมอมา!" จั้นหลานมองดูตำแหน่งบาดแผลของหลิวจินซิ่ว โชคดีที่นางผลักไปอีกที คงจะเบี่ยงเบนออกจากหัวใจไปบ้าง หลิวจินซิ่วน่าจะทนได้จนกว่าหมอจะมาถึง
ใครกันที่คิดจะทำร้ายหลิวจินซิ่ว
หรือจะเป็นคนของหลี่ซื่อ?
จั้นหลานไม่คิดว่าหลี่ซื่อจะมีคนสนิทที่มีวิชายิงธนูเก่งกาจเช่นนี้
อีกทั้งหลี่ซื่อเพิ่งตื่นขึ้นมา จะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไรกัน
"คุณหนูใหญ่... ข้า... ข้าจะตายแล้วหรือ..." หลิวจินซิ่วครางด้วยความเจ็บปวดกล่าว