หลี่โยวสุยมององครักษ์ที่คุกเข่าอยู่พื้นโดยไม่ยอมส่งเสียงแม้แต่คำเดียว จึงกล่าวว่า "ทำไมไม่ยอมพูดอะไรกันเลย!"
องครักษ์ผู้นำหน้ากล่าวว่า "ท่านผู้ใหญ่ ชายผู้นั้นยังฝากข้อความมาถึงท่านด้วย"
หลี่โยวสุยหยิบไม้เคาะโต๊ะขึ้นมาอย่างไม่ใยดี เป่าฝุ่นบนตัวออกแล้วกล่าวว่า "ชายผู้นั้นกล้าหาญเช่นนี้เชียวหรือ! เจ้าพูดมา!"
องครักษ์พูดตะกุกตะกักว่า "ชายผู้นั้นบอกว่านางผดุงครรภ์เป็นเขาที่พาตัวไป หากเรื่องนี้รั่วไหลไปถึงหูผู้อื่น เขารับประกันว่าจะทำให้หมวกและศีรษะของท่านผู้ใหญ่ร่วงลงพร้อมกัน!"
หลี่โยวสุยเดือดดาลยิ่งนัก โกรธกรีดว่า "มันกล้าเช่นนี้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ!"
องครักษ์เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า "อ้อ ท่านผู้ใหญ่ เขาบอกว่าชื่อของเขาคือมู่เหยียน......"
หลี่โยวสุยหัวเราะเยาะว่า "มู่อะไรนะ เหยียนอะไรนะ......มู่เหยียน......"
ตึง!
ไม้เคาะโต๊ะในมือเขาตกลงพื้นกระแทกหลังเท้าของตนเอง หลี่โยวสุยร้องโหยหวนออกมา
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยองขวัญ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ นั่งลงบนเก้าอี้อย่างระมัดระวังแล้วถามเบา ๆ ว่า "เจ้าบอกว่าเขาชื่ออะไรนะ?"
"เขาบอกว่าชื่อมู่เหยียน แท้จริงแน่นอน และบ่าวทั้งหลายยังได้เห็นธงหนึ่งอัน มองไม่ชัดว่าเขียนอะไรไว้ แต่ธงนั้นเป็นผ้าสีดำขอบทอง"
หยดเหงื่อเม็ดโตจากใบหน้าของหลี่โยวสุยไหลลงสู่ลำคอ ทั้งร่างกลับรู้สึกหนาวเหน็บ เขาบ่นพึมพำว่า "กรมทัณฑ์สวรรค์หรือ?"
องครักษ์พยักหน้ากล่าวว่า "น่าจะใช่"
หลี่โยวสุยแข็งค้างอยู่กับทันที
ผู้บัญชาการแห่งกรมทัณฑ์สวรรค์อย่างมู่เหยียนมาถึงเมืองเฟิ่งหวงแล้ว เขารีบกลับไปยังบ้านของตน