หลังจากพูดคุยราชการเรื่องใหญ่เสร็จสิ้น เซียวเฉินจ้องมองดวงตาของจั้นหลานแล้วเอ่ยถามว่า "เจ้าตัดสินใจแน่แล้วหรือว่าจะแต่งงานกับมู่เหยียน?"
จั้นหลานตั้งใจกินส้มเพื่อขบคิดคำถามนี้ รสเปรี้ยวหวานผุดขึ้นในปากของนาง นางเม้มริมฝีปากแล้วกล่าวว่า "ไม่รู้ตัวเลยว่าก็เหมือนจะตัดสินใจไปอย่างนั้นแล้ว"
"หลังจากที่ได้เจอเรื่องราวในชาติก่อน เจ้ายังยอมเชื่อในรักอีกหรือ?" เซียวเฉินเอ่ยถามเชิงทดสอบ
จั้นหลานหัวเราะเบา ๆ "ข้าไม่เชื่อว่ารักจะอยู่คู่กับคนเราได้ตลอดชีวิต แต่อาจเป็นเพราะข้าคิดมากเกินไปก็ได้ บัดนี้ข้าเพียงแค่อยู่กับปัจจุบัน เขาชอบข้า ข้าก็ชอบเขา เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว"
นางถือเปลือกส้มไว้เล่นพลางก้มหน้าลงกล่าวว่า "หากวันใดเขาหมดรักข้า ข้าคงเสียใจเพียงไม่กี่วัน ไม่เป็นอะไรนัก ชีวิตยังมีเรื่องสนุกอีกมากมาย ไยต้องคิดถึงเพียงแต่เรื่องรัก"
สีหน้าของจั้นหลานดูเหงาหงอยเล็กน้อย นางยังไม่กล้าเชื่อว่าจะมีใครรักนางได้ตลอดชีวิต เว้นเสียแต่ว่านางจะได้ประสบกับมันด้วยตัวเองจึงจะเชื่อ
เซียวเฉินเห็นว่าจั้นหลานแตกต่างจากชาติก่อนที่ทุ่มเทรักใคร่อย่างสุดหัวใจโดยสิ้นเชิง เขาก็วางใจแล้ว
"ดี หากเขาปฏิบัติกับเจ้าไม่ดี เจ้าต้องบอกข้า..." เซียวเฉินรวบรวมความกล้ากล่าวขึ้น
จั้นหลานเลิกคิ้วมองเขา "หากเขาทำไม่ดีต่อข้า ไม่ต้องให้เจ้าลงมือเอง!"
เซียวเฉินยิ้ม "สามวันหน้าจะถึงพิธีแต่งงานใหญ่ใช่หรือไม่?"
จั้นหลานพยักหน้า "พูดตามตรง บัดนี้ข้ายังรู้สึกเหมือนฝันไปเลย แต่การได้อยู่กับมู่เหยียน โลกของข้าราวกับถูกเติมสีสันทีละเล็กทีละน้อยจากที่เคยเป็นขาวดำ เขาดีเกินไป... บางทีการแต่งงานกับเขาอาจเป็นเรื่องที่ดีก็ได้"