จั้นหลานถูกนางรบเร้าจนไม่มีทางเลือก จำต้องเอ่ยว่า "รอเจ้าพบคนคนหนึ่ง ตอนที่เห็นเขาแล้วใจเต้นแรงจนห้ามไม่อยู่ นั่นแหละคือจุดเริ่มต้น"
ตู้กูเอี๊ยนเกาหัวด้วยความฉงน "ข้าต่อยตีกันก็ใจเต้นแรงเหมือนกันนะ!"
จั้นหลานมุมปากกระตุก "ข้าไม่ได้พูด!"
ตู้กูเอี๊ยนนอนคว่ำบนโต๊ะถามด้วยความอยากรู้ "พี่จั้นหลาน ข้าเห็นอ๋องผู้สำเร็จราชการชอบพี่มาก ตราบใดที่พี่อยู่ สายตาเขาก็อยู่ที่พี่ตลอด ครั้งก่อนข้ายังเห็นที่ลำคอพี่มีรอยดอกเหมย นั่นคือรอยจูบหรือไม่?"
จั้นหลานใบหูแดงก่ำทันใด นางชำเลืองมองตู้กูเอี๊ยน ก่อนยกถ้วยชาขึ้น "เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กน้อยอย่ามายุ่ง"
ตู้กูเอี๊ยนเติบโตมากับกลุ่มโจรภูเขา จึงไม่เคร่งครัดในกฎระเบียบ นางได้ยินพวกพี่น้องบนเขาพูดจาลามกอยู่เสมอ ตั้งแต่น้อยซึมซับมา จึงไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก
นางมองใบหูแดงก่ำของจั้นหลานแล้วถาม "พี่จั้นหลาน พี่กับอ๋องผู้สำเร็จราชการเคยนอนด้วยกันหรือยัง?"
จั้นหลานที่กำลังดื่มชาอยู่ พ่นน้ำชาออกมาหมดคำ ตู้กูเอี๊ยนถอยไปสองก้าว เลิกคิ้วยิ้มเจ้าเล่ห์ "หรือว่านอนด้วยกันแล้ว? ไม่อย่างนั้นพี่จะตื่นเต้นอะไรถึงเพียงนี้?"
จั้นหลานเอ่ยเสียงเย็น "เจ้านี่ไม่มีทีท่าอันใดเลย เจ้าพูดกับสามีในอนาคตเช่นนี้ด้วยหรือ ระวังจะทำให้เขาตกใจหนีไปเสีย!"
ตู้กูเอี๊ยนหัวเราะคิก "ไม่มีทาง ข้าหากรักผู้ใด ก็รักอย่างเปิดเผย กล้ารักกล้าชัง หากเขาไม่รักข้า ข้าก็จะทำให้เขาต้องมาเป็นของข้า หากเขากล้าหาผู้หญิงอื่น ข้าก็จะตัดของเขาทิ้ง!"