ในห้องข้าง หลี่ซื่อมองโจ๊กข้าวฟ่างและจานผักตรงหน้า ได้ยินกลิ่นเนื้อสัตว์และเสียงหัวเราะที่ลอยมาจากฝั่งของจั้นหลานเป็นระยะ
นางทุบตะเกียบลงบนโต๊ะ พึมพำว่า "สาธุ บาปยิ่ง บาปยิ่ง!"
ส่วนเถี่ยฉุยกับเถี่ยเถาได้รับประทานอาหารร่วมกับเหล่าหญิงทำอาหารไปแล้ว คราบน้ำมันบนปากยังไม่ทันเช็ดให้สะอาด ทั้งสองเพียงนั่งมองหลี่ซื่อรับประทานอาหารอย่างเงียบงัน
หลี่ซื่อรู้สึกฉับพลันว่าตนเองเหมือนนั่งอยู่ในคุก มีคนคอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา
นางมองหญิงรับใช้ทั้งสองที่ช่างมือช่างเท้าไม่รู้รำคาญนี้ไม่เข้าตาอยู่แล้ว จึงรีบไล่ว่า "เจ้าสองคนออกไปได้แล้ว ข้าอยากอยู่เงียบๆ สักครู่!"
"ครับ ฮูหยิน" ทั้งสองออกจากเรือนไปแล้วก็เริ่มเล่นกับเจ้าแมวดำน้อย แต่ก็ยังคอยแอบมองหลี่ซื่อเป็นระยะ ทำให้นางกินอะไรไม่ลงเอาซะเลย
เมื่อจั้นหลานจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน นางก็ได้รับของขวัญกล่องใหญ่หลายกล่องที่ฉินซวงและจั้นเป่ยชางส่งมาให้
หลิวซีเปิดกล่องทีละใบ บ้างก็เป็นเครื่องประดับตกแต่งชิ้นงดงาม บ้างก็เป็นของกิน เมื่อเปิดกล่องอาหารใบสุดท้ายออก นางหยิบขนมออสแมนทัสออกมา แล้วมองไปที่จั้นหลานด้วยความสงสาร "คุณหนู ฮูหยินกับท่านพ่อเรือนยังคิดถึงคุณหนูอยู่นะคะ ขนมออสแมนทัสนี้ดูท่าทางก็รู้ได้เลยว่าเป็นฝีมือฮูหยิน"
จั้นหลานมองไปยังกล่องอาหารใบนั้น ขนมออสแมนทัสโรยด้วยดอกออสแมนทัสสีเหลืองอ่อนและน้ำผึ้ง หอมกรุ่นชวนใจ
นี่คือสิ่งที่ฉินซวงทำด้วยมือตนเอง นางมองแวบเดียวก็รู้ และมันยังเป็นขนมที่นางชื่นชอบที่สุดตั้งแต่เด็กอีกด้วย
จั้นหลานยิ้มบาง ๆ ถ้าหากนับเพียงฐานะลูกเลี้ยงของตระกูลจั้นเท่านั้น จั้นเป่ยชางและฉินซวงก็ถือว่าดีต่อนางมากแล้ว