จั้นหลานเช็ดคราบเหล้าที่มุมปาก มองไปยังชายที่ยืนอยู่กลางแสงเทียนอันริบหรี่ตรงหน้า
"มู่เหยียน!"
บางทีหล่อนอาจแปลกใจที่เขาโผล่มาตรงนี้ แต่ก็รู้ว่าจวนของมู่เหยียนอยู่ใกล้ศาลาหวังเจียง หล่อนเคยไปบ้านเขามาหลายครั้ง
แต่เจ้าคนนี้ไม่เคยอาศัยอยู่ตรอกเดียวกับหล่อนสักหน!
ท่ามกลางเกล็ดหินที่ร่วงโรย มู่เหยียนจ้องจั้นหลานในชุดแดงสดประดับขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว ระงับรอยยิ้มที่มุมปากไว้แล้วกล่าว "คุณหนูจั้น เกรงว่าคงจะคิดถึงข้ากระหม่อมอยู่ใช่หรือไม่ ถึงกับย้ายมาอยู่ตรงข้ามบ้านข้ากระหม่อม"
จั้นหลานเหลือบมองจวนฝั่งตรงข้ามอย่างกังขา คั่นด้วยตรอกแคบ ๆ กลับกลายเป็นบ้านติดกันได้ ครอบครัวมู่เหยียนคงกว้างใหญ่ไม่น้อย!
หล่อนวางเหล้าลง สีหน้าเคร่งขรึม "ท่านมู่ ข้าน้อยมิกล้าคิดล่วงเกินถึงท่านหรอก เป็นเพียงเรื่องบังเอิญล้วน ๆ"
มู่เหยียนพยักหน้าอย่างขบขัน "อืม เช่นนั้นก็ดี"
พูดจบเขาก็ปิดหน้าต่างลง จั้นหลานหมดอารมณ์ชมทิวทัศน์หิมะ กำลังจะเดินเข้าห้อง
แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าด มู่เหยียนเปิดหน้าต่างอีกครั้ง "หากอยากดื่มเหล้า ที่นี่ข้ามีเหล้าชั้นเลิศ!"
จั้นหลานหยุดชะงัก เพียงชั่วพริบตากลิ่นหอมของเหล้าหลี่ตูก็ฟุ้งเข้าจมูก หล่อนหันกลับไปมองมู่เหยียนที่กำลังยั่วเย้าอยู่ใต้แสงเทียน ยกมือโบกไปมาพร้อมรอยยิ้ม "ไม่เป็นไร! ขอบคุณท่านมาก!"
พูดจบหล่อนก็ก้าวยาวเข้าห้องไป แล้วปิดประตูลง
มู่เหยียนมองแผ่นหลังของนาง มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะปิดหน้าต่าง