จั้นหลานพยักหน้าเล็กน้อย "ขอแสดงความยินดีกับคุณชายหวังด้วย"
"ขอบคุณมาก!" หวังชิงเฉินยิ้มมุมปาก เขาไม่พูดอะไรอีก อยากรักษาความลึกลับบางอย่างไว้ต่อหน้าจั้นหลาน
ทั้งสองเดินผ่านถนนสายใหญ่ด้วยกัน สายตาของมู่เหยียนตามจั้นหลานไปจนสุดถนน
ตอนที่หวังชิงเฉินมองจั้นหลาน นัยน์ตานั้นหมายความว่าอย่างไร เหตุใดเวลาพูดกับนางถึงได้ระมัดระวังเช่นนั้น
แขนขวาของมู่เหยียนท้าวอยู่บนโต๊ะ นิ้วชี้ลูบไล้ไปตามคิ้ว คิดในใจ... เขาชอบจั้นหลานด้วยหรือ?
เขาขมวดคิ้ว ชายหนุ่มที่รายล้อมอยู่รอบตัวหญิงสาวผู้นี้ดูจะมากเกินไปเสียหน่อย
มู่เหยียนรู้สึกหงุดหงิดในใจ
ไป๋เฉินไปฟังงิ้วแล้ว มู่เหยียนไม่ชอบเพราะมันอื้ออึงเกินไป จึงเหลืออยู่คนเดียวในห้องงาม ดื่มชา
จูเว่ยยืนอยู่ด้านหลังเขา ด้วยท่าทีเคารพ
มู่เหยียนหันไปทางจูเว่ยกล่าว "คนที่ชื่อหวังชิงเฉินนั่น หาแม่สื่อที่เก่งที่สุดให้ เอาแนะนำหญิงสาวให้เขาทุกเดือน จะได้ยุ่งๆ ไป"
"รับทราบ นายท่าน" จูเว่ยเพิ่งได้รับภารกิจที่น่ายินดีเช่นนี้เป็นครั้งแรก
มู่เหยียนคิดอยู่นิดหน่อย แล้วลุกขึ้นกล่าว "เจ้าตามข้าไปที่แห่งหนึ่งหน่อย"
จูเว่ยรีบตามไป พามู่เหยียนมายังตลาดหมา
จูเว่ยถูกเสียงหมาเห่าดังจนปวดหู เขามองนายท่านเดินผ่านกรงหมาอย่างใจเย็น
หมาใหญ่บ้างเล็กบ้าง มู่เหยียนไม่ถูกใจแม้แต่ตัวเดียว
จนกระทั่งมู่เหยียนหยุดที่หน้ากรงหมากรงหนึ่ง สุนัขที่อยู่ตรงหน้าเป็นหมาสีขาวบริสุทธิ์ขนาดกลาง ขนมันวาว ดวงตาสีดำกลมโตงดงามมาก ฟันขาวและลิ้นสีชมพูเล็กๆ ดูสูงส่งและงดงามยิ่งนัก