ที่ต้อนรับจั้นหลานคือใบหน้ายิ้มแย้มสดใสสองใบ
"พี่หญิง!"
"พี่เมิ่งเมิ่ง!"
จั้นหลานตกใจ รีบเก็บกริชในมืออย่างรวดเร็ว เจ้าสองคนนี้จั้นรุ่ยกับจั้นเหิงแอบขึ้นรถม้าของนางมาได้อย่างไรกัน
"พวกเจ้าสองคนซุกซนอีกแล้ว หนีออกมาแบบนี้ เดี๋ยวแม่..." จั้นหลานเปลี่ยนคำพูด "แม่ของพวกเจ้าต้องเป็นกังวลแน่!"
จั้นเหิงกับจั้นรุ่ยสวมเสื้อบุนวมลายดอกไม้หนา ๆ แก้มแดงปลั่ง ดูราวกับตุ๊กตาปีใหม่สองตัว
ทั้งสองคนแยกกันยืนอยู่คนละข้าง กอดแขนของจั้นหลานไว้
จั้นรุ่ยเอ่ยออดอ้อนด้วยเสียงอ่อนหวาน "พี่เมิ่งเมิ่ง ตั้งแต่พี่ย้ายออกไป พวกเราไม่เห็นพี่ตั้งนานแล้ว คิดถึงพี่จังเลย!"
จั้นหลานลูบศีรษะเล็ก ๆ ของจั้นรุ่ย รู้สึกจุกที่ตา นางลอบคิดในใจ: รุ่ยเอ๋อร์ พี่แก้แค้นให้เจ้าแล้ว!
จั้นหลานลูบแก้มที่เนียนนุ่มราวไข่ที่เพิ่งลอกเปลือกของนางอีกครั้ง ยิ้มพลางกล่าว "พี่ก็คิดถึงพวกเจ้าเหมือนกัน"
จั้นเหิงถามอย่างร้อนใจ "พี่หญิง เจ้าแมวดำน้อยเป็นอย่างไรบ้าง?"
จั้นหลานหยิกจมูกของจั้นเหิงเบา ๆ "ดีมาก โตขึ้นอีกหน่อยแล้ว"
กำลังที่ทั้งสามคนพูดคุยกันอยู่นั้น ที่หน้าประตูก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นมาทันใด
จั้นเหิงกับจั้นรุ่ยแอบมองออกไปด้านนอก แล้วก็หดหัวกลับมาอย่างรวดเร็ว "พี่หญิง แม่มาแล้ว!"
จั้นหลานเปิดม่านออก เห็นฉินซวงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจยืนอยู่ที่หน้าประตู
"ฮูหยินใหญ่ พวกเราอยู่ที่นี่" จั้นหลานกระโดดลงจากรถม้า
จั้นรุ่ยกับจั้นเหิงเบ้ปาก มองตากัน พี่เมิ่งเมิ่งกลับหักหลังพวกเขาเสียแล้ว