จั้นหลานกลับมาถึงจวนแม่ทัพ นางรู้ว่ามารดาและท่านปู่ต้องรอต้อนรับอยู่ที่ประตูหน้าอย่างแน่นอน
แต่ทว่า ในยามแห่งเกียรติยศเช่นนั้น นางกลับไม่อยากปรากฏตัว
สำหรับผู้คนในจวนแม่ทัพแล้ว พวกเขาช่วยราชวงศ์หนานจิ้นรบชนะอีกครั้ง สมควรแก่การชื่นชมยินดี
แต่สำหรับจั้นหลานแล้ว นางเพียงแค่ได้เขียนชะตากรรมของบิดาและพี่ใหญ่ในเวลานี้ใหม่เท่านั้น
ต่อไป นางก็ต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งต่อไปอีก
กายและใจของจั้นหลานไม่อาจผ่อนคลายได้แม้แต่น้อย
นางเพียงลำพัง มาถึงบริเวณเรือนหลังอย่างเปล่าเปลี่ยว
แต่ไกลก็เห็นเสี่ยวเถาและหลิวซียืนรอรับนางอยู่หน้าประตู
"คุณหนู! ท่านกลับมาเสียที!" เสี่ยวเถาก้าวเท้าเร่งรุดเข้ามา สวมกอดจั้นหลานไว้
หลิวซีก็ยิ้มบาง ๆ ให้จั้นหลาน ดวงตาประกายแสง
ในใจจั้นหลานอบอุ่นขึ้นมา โชคดีที่นางยังมีบ่าวผู้ซื่อสัตย์ นางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า "ช่วงเวลานี้ สองเจ้าลำบากแล้ว!"
หลิวซีค้อมกายลงกล่าว "คุณหนูกลับมาอย่างปลอดภัย เรื่องอื่นใดล้วนสำคัญรองลงมาทั้งสิ้น!"
ทั้งสามคนเดินเข้าลานเรือนด้วยกัน จั้นหลานไปดูหลี่ซื่อ
หลี่ซื่อยังไม่ฟื้น สีหน้าแดงปลั่งขึ้นกว่าเมื่อตอนที่นางจากไปอยู่บ้าง
ดูท่า อาการป่วยของนางก็ค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นเรื่อย ๆ
จั้นหลานเรียกทั้งสองคนเข้าไปในห้องของนาง แล้วถามว่า "หลังจากข้าจากไป ไม่มีใครมารังแกพวกเจ้าใช่หรือไม่!"
"คุณหนู พวกเรา..."
เสี่ยวเถากำลังจะเอ่ยสิ่งใด หลิวซีก็พูดสอดขึ้นมาว่า "มีเพียงจั้นชิงชิงพาคนมาหา แต่ถูกท่านพี่ที่คอยคุ้มครองพวกเราอยู่ลับ ๆ ตีไล่ไปแล้ว!"
จั้นหลานรู้จักนิสัยของหลิวซีดี เมื่อเห็นสีหน้าอันไม่เป็นธรรมชาตินั่นของทั้งสองคน ต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน