อีกด้านหนึ่ง จั้นเฟิงเดินดุ่มๆ กลับไปยังกระโจมของบิดา
จั้นซินเฉิงทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในสนามฝึกซ้อมในวันนี้แล้ว เขานอนอยู่บนเตียง ตีเตียงโป๊ะๆ
"จั้นเฟิง เจ้านี่โง่เขลาถึงขีดสุด!"
เขามั่นใจว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือจั้นเฟิงที่ตั้งใจยั่วโมโหคู่ต่อสู้เอง แต่กลับไม่มีวิธีรับมือผลที่ตามมา!
"วันนี้นอกจากพี่ชายข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้าแล้ว ยังมีใครอยู่อีก?"
จั้นเฟิงตอบด้วยความสั่นเทิ้มว่า "ยังมีทหารเก่าทั้งสี่นายนั่นด้วย"
จั้นซินเฉิงหลับตาลงด้วยความผิดหวัง คราวนี้จั้นเฟิงทำให้ทหารเก่าทั้งสี่นายประทับใจในแง่ลบอย่างมาก ต่อไปในที่ประชุมขุนนางคงจะไม่มีใครพูดดีให้เขาฟังอีกแล้ว!
เพราะความหุนหันพลันแล่นและการประเมินตัวเองสูงเกินไปของจั้นเฟิง ทำให้เขากลายเป็นเรื่องขำขันในกองทัพไปในพริบตา
ต่อจากนี้คงจะยากที่จะทำให้คนทั้งกองทัพยอมรับนับถือแล้ว!
"เจ้านี่นะ ต่อไปอย่าได้ยั่วโมโหจั้นหลานโดยไม่มีเรื่องอะไร เด็กหญิงคนนี้ไม่ธรรมดา!" จั้นซินเฉิงลืมตาขึ้น จ้องด้วยความโกรธที่บุตรชายของตนไร้ความสามารถเช่นนี้
จั้นเฟิงโดนกลั่นแกล้งข้างนอกมา กลับมาถึงบิดาแท้ของตัวเองยังดุเขาอีก ในใจจึงแค้นเคืองไม่สมหวัง
เขาจึงแก้ตัวว่า "พ่ะย่ะครับ จั้นหลานมันก็แค่ดวงดี วันนี้มันตั้งใจทำให้ลูกเสียหน้า! รอดูเถอะว่าต่อไปลูกจะจัดการมันให้สาแก่ใจ!"
จั้นซินเฉิงมองบุตรชายโง่ของตน โกรธที่เขาไร้ความสามารถเช่นนี้!
เขาอบรมสั่งสอนอย่างเอาใจใส่ว่า "จั้นหลานเก่งแค่ไหนก็ไม่น่ากลัวอะไร นางเป็นแค่ผู้หญิง สร้างคลื่นลมใหญ่โตอะไรไม่ได้ คู่ต่อสู้ของเจ้าไม่ใช่นาง แต่คือบุตรชายคนโตจากภรรยาเอกของตระกูลจั้น!"
พอพูดถึงคำว่าบุตรชายคนโตจากภรรยาเอก จั้นซินเฉิงก็ลดเสียงลงแล้วพูดต่อว่า "จั้นหลานที่อวดดีเช่นนี้ก็เพราะมู่เหยียนคอยปกป้อง เมื่อท่านมู่ได้ตัวนางมาแล้ว เล่นจนเบื่อเมื่อไร เจ้าก็หาที่สักแห่งฆ่านางทิ้งเสียก็จบ!"