จั้นหลานยืนอยู่ตรงนั้น แล้วพูดเสียงหนักแน่นว่า "ข้าจะไม่แต่ง"
หลี่ซื่อชี้หน้าจั้นหลานพลางว่า "ได้ ถ้าเจ้าไม่ยอมแต่ง ปีนี้ก็ห้ามเข้าร่วมการสอบวิชาบู๊ กลับเมืองเฟิ่งหวงไปกับข้าเดี๋ยวนี้!"
จั้นหลานมองหลี่ซื่ออย่างชาๆ ผู้หญิงคนนี้เพื่อปกป้องความลับของจั้นเสวี่ยโหรว ไม่เลือกใช้วิธีการใดทั้งสิ้น
"ข้าจะไม่จากเมืองติ้งอันไป ข้าต้องเข้าร่วมการสอบวิชาบู๊!" จั้นหลานไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลี่ซื่อสักแวบ
หลี่ซื่อถูกคำพูดขัดใจของจั้นหลานทำให้โกรธจนตัวสั่น เธอร้องไห้ว่า "แม่ให้ทำอะไร เจ้าก็ชอบสวนทางกับแม่ทุกที ได้ แม่ก็ไม่ได้หวังพึ่งความกตัญญูจากเจ้าอยู่แล้ว แต่นี้ต่อไปแม่ไม่มีบุตรีอย่างเจ้าอีกแล้ว!"
จั้นหลานได้ยินคำพูดของหลี่ซื่อ ไม่มีแม้แต่ความตกใจ ไม่มีความเศร้าโศกเสียใจใดๆ
ผู้หญิงคนนี้มาอาละวาดฉากนี้ ก็เพราะมั่นใจแล้วว่านางจำเป็นต้องขัดคำสั่งนาง
หลี่ซื่อทำเพื่อให้คนตระกูลจั้นดู ให้ทุกคนคิดว่านางเป็นเด็กไม่กตัญญู
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของหลี่ซื่อ จั้นซินจางกล่าวด้วยน้ำเสียงอันน่าเกรงขาม "พอแล้ว การสอบวิชาบู๊เป็นพระบรมราชโองการที่ฝ่าบาททรงออกด้วยพระองค์เอง ลูกสี่ต้องเข้าร่วมเป็นครั้งคราว ส่วนเรื่องการแต่งงานค่อยว่ากันอีกที"
ท้ายที่สุดเขาไม่ใช่ท่านปู่แท้ๆ ของจั้นหลาน และเมื่อมารดาแท้ๆ ของจั้นหลานยังมีชีวิตอยู่ เขาจึงไม่ควรก้าวก่ายเรื่องของจั้นหลานมากเกินไป
จึงทำได้เพียงใช้พระบรมราชโองการของฮ่องเต้เซวียนอู่มากดหลี่ซื่อเท่านั้น
แต่เรื่องในอนาคต ใครจะรู้เล่า?
"ครับ!" หลี่ซื่อมองคนตระกูลจั้นที่อยู่เต็มห้อง ในใจนางกลัว โดยเฉพาะจั้นซินจาง