จั้นหลานมองเห็นผู้ที่ควบม้ามา สีหน้าของอีกฝ่ายเคร่งเครียด ลงจากม้าต่อหน้าเหยียนหลาน
"แม่ทัพใหญ่ กระหม่อม...มาช้าไปหรือไม่?"
จั้นหลานมองหลู่โย่วจวิน อีกฝ่ายเรียกนางว่าแม่ทัพใหญ่โดยไม่ลังเล ในฐานะทหารตระกูลจั้น ทุกคนรู้กฎข้อหนึ่งที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร
ในยามสงคราม หากแม่ทัพคนก่อนมอบตราเสือให้แก่แม่ทัพคนใหม่ ในยามคับขัน ทหารทั้งหมดต้องเชื่อฟังแม่ทัพคนใหม่
จั้นหลานสีหน้าซับซ้อน กล่าวว่า "แม่ทัพหลู่ รองแม่ทัพผังคิดการเป็นอื่นแล้วกระมัง"
หลู่โย่วจวินไม่เข้าใจ "แม่ทัพใหญ่ เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?"
จั้นหลานแววตาเรียบเฉย "หากข้าคิดไม่ผิด ตอนนี้รองแม่ทัพผังคงกำลังติดต่อคนของซีหรง หรือไม่ก็กำลังรายงานสถานการณ์ชายแดนให้ฝ่าบาทฟัง แม่ทัพหลู่รออีกสักครู่ก็จะรู้เอง"
ฟังถึงตรงนี้ หลู่โย่วจวินเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง
ในจดหมายที่จั้นหลานเขียนถึงเขา มีใจความว่า จั้นเป่ยชางถูกซุ่มโจมตีที่ค่ายซีหรง สถานการณ์คับขันจึงมอบอำนาจทหารให้จั้นหลาน บัดนี้ต้องการให้แม่ทัพหลู่คุมคนมาช่วยอย่างลับๆ เพื่อช่วยแม่ทัพจั้นเป่ยชาง
หลู่โย่วจวินเห็นตราประทับเสือในจดหมาย และเห็นควันไฟลอยขึ้นจากหุบเขาอันไกลโพ้น จึงอ้างเหตุผลว่าออกตรวจตรา แล้วคุมทหารมาช่วยอย่างลับๆ
เมื่อไปถึงค่ายซีหรง เขาถึงพบว่าที่นี่ไม่เหมือนที่บรรยายไว้ในจดหมายลับ เพราะจั้นเป่ยชางสวมเสื้อผ้าของชาวซีหรงกำลังเดินตรงมาทางเขาจากที่ไกล