ผังอันก้มหน้ามองปลายทวนที่จ่ออยู่ตรงหน้าอกของตน รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ดวงตาของจั้นหลานเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ทุกครั้งที่นางนึกถึงชาวเมืองสือหลี่ที่ตายจากไปก็เจ็บปวดเหลือเกิน "ข้าเชื่อว่าแม่ทัพผังเคยเดินผ่านตรอกซอกซอยของเมืองสือหลี่นับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้เมืองนั้นไม่มั่งคั่ง แต่ว่ายังคงมีชาวเมืองหนานจิ้นอาศัยอยู่กว่านับหมื่น!"
"บางครอบครัวอยู่กันสี่รุ่น ทั้งครอบครัวต่างดีใจที่มีเด็กเกิดมา พวกเขาได้เห็นทหารม้าซีหรงเหวี่ยงทารกน้อยลงกับพื้นพร้อมกัน ตอนนั้นพวกเขาจะสิ้นหวังเพียงใด"
"บางสามีภรรยาทำกิจการเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่กล้ากินไม่กล้าใช้ พอกลับถึงบ้านก็ซื้อลูกกวาดเสียบไม้หนึ่งชุดให้ลูก ลูกน้อยของพวกเขาเพิ่งจะกำลังกินลูกกวาดอย่างมีความสุขวินาทีก่อน แล้ววินาทีถัดมาก็ถูกดาบโค้งของทหารม้าซีหรงฟันตาย!"
"ยังมีผู้คนอีกบางส่วนพยายามมาทั้งชีวิต ในที่สุดก็ไม่ต้องอยู่ในบ้านที่ลมโกรกทุกด้าน ประหยัดเศษทองแดงมาหลายปีจนสามารถส่งลูกไปเรียนหนังสือได้..."
"ความหวังที่สั่งสมมาหลายปีเหล่านั้น กลับมลายหายไปหมดเพราะความตามใจของเจ้า เพราะพวกเขาตายไปหมดสิ้น ตายหมดแล้ว!"
ขณะที่จั้นหลานพูด น้ำตาของจั้นฮุยก็ไหลรินลงมาอย่างเงียบเชียบ เพราะสิ่งที่จั้นหลานพูดนั้นคือสิ่งที่เขาเห็นกับตาในเมืองสือหลี่
จั้นเป่ยชางหันหลังให้ กลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดกำลัง
ร่างกายของผังอันเริ่มสั่นเทา ตั้งแต่เหตุการณ์สังหารหมู่ที่เมืองสือหลี่เกิดขึ้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะไปมองสักครั้ง เพราะเขากลัวว่าจะได้เห็นผู้คนที่คุ้นเคย
เมืองสือหลี่ไม่ใหญ่ คนส่วนใหญ่ล้วนรู้จักเขา