มู่เอ๋อร์หงมองปากของหวงกุ่นที่ขยับขึ้นลงไม่หยุด ชายผู้นี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก แม้แต่ความหวาดกลัวทางร่างกายก็ยังไม่เท่ากับความทรมานทางจิตใจที่ชายผู้นี้มอบให้
"ได้ยินว่าองุ่นขึ้นรานั้นเต็มไปด้วยน้ำเสีย ข้าน้อยเห็นว่าท่านเลวร้ายที่สุด!"
มู่เอ๋อร์หงมองหวงกุ่นแล้วอ้อนวอน "ท่านผู้ใหญ่ โปรดอย่าได้กลั่นแกล้งหัวหน้าเช่นข้าเลย ยิ่งเข้าไปในซีหรงมากเท่าใด เหล่าเผ่านั้นก็ยิ่งแข็งแกร่ง ทหารม้าก็ยิ่งมาก ข้าเองก็จนปัญญาเช่นกัน!"
หวงกุ่นมองจั้นหลาน "แม่ทัพใหญ่ เขาบอกว่ายิ่งเข้าไปในซีหรงมากเท่าใด เหล่าเผ่าก็ยิ่งแข็งแกร่ง ทหารม้าก็ยิ่งมาก!"
จั้นหลานพยักหน้า "หยุดทัพ ตั้งค่ายพัก!"
"รับทราบ!"
กองทัพใหญ่ตั้งค่ายพัก จั้นหลานและเซียวเฉินหลายคนเดินเข้าสู่กระโจมใหญ่
จั้นหลานคลี่แผนที่ออก "จากแผนที่นี้ หากเราลัดเลียบเส้นทางเล็กเส้นนี้ก็สามารถเข้าสู่ซีหรงได้ เพียงแต่เส้นทางสู่ซีหรงนี้ล่อแหลมยิ่งนัก ไม่เหมาะแก่การเคลื่อนพลห้าหมื่นคน"
ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน
จั้นหลานหุบแผนที่ "ทหารม้าซีหรงสามหมื่นที่กำจัดไปก่อนหน้านี้ รวมกับทหารม้าที่เรากำจัดในวันนี้ รวมแล้วเกือบสี่หมื่นคน ระยะทางจากที่นี่ถึงเมืองหลวงซีหรงยังเหลืออีกสามร้อยลี้ ณ เวลานี้เสบียงและอาหารยังเพียงพอ เราพักทัพหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยเคลื่อนพลต่อไป"
"รับทราบ แม่ทัพใหญ่!"
......
สองวันต่อมา ข่าวซีหรงสังหารหมู่ประชาชนในเมืองก็แพร่สะพัดกลับมายังเมืองติ้งอัน ความโกรธแค้นของราษฎรยากจะระงับ
ฮ่องเต้ชิ่งอู่ในวังนอนไม่หลับกินไม่ลง โชคดีที่ทรงปิดบังเรื่องที่ทรงสัญญากับซีหรงไว้ ราษฎรไม่รู้ความจริงเรื่องนี้