จั้นหลานได้ยินเสียงจากนอกกระโจม
เสียงหนึ่งดังขึ้น "อ้าว น้องจะเข้าไปไม่ได้อย่างไรกัน พวกเจ้าไม่ควรเอาทวนรบมาจ่อที่น้องนะ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฝนตกกลางทุ่งนา ระวังจะเก็บเกี่ยวยากเอาซะก่อนนะ!"
อีกเสียงหนึ่งดังตามมา "ข้าบอกแล้วไง ว่าเจ้าพูดกับเขาเรื่องนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ เรียกคนตรงๆ เลย!"
"พอแล้ว พวกเจ้าสองคนเลิกเถียงกันได้แล้ว" เสียงของคนที่สามดังขึ้น
จั้นหลานรูม่านตาฉับพลันเบิกกว้าง เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นนางหูแว่วแน่นอน
คนสามคนนี้จะมาที่ด่านเฟิงยวี่กวนได้อย่างไรกัน
จั้นหลานรีบลุกขึ้นผลักม่านหนาเปิดออก
เบื้องหน้านางมีชายสามคนยืนอยู่ สามคนมองนางพร้อมกัน
ทหารยามรายงานว่า "แม่ทัพใหญ่ พวกเขาสามคน..."
จั้นหลานยกมือห้ามทหารพูดต่อ
ได้ยินเพียงเสียงหวงกุ่นตื่นเต้นมองจั้นหลาน ตบหน้าอกตนเองพูดว่า "ข้าหวงกุ่นยินดีติดตามแม่ทัพใหญ่ร่วมบุกซีหรง!"
ตู้กูเอี๊ยนเลิกคิ้วมองจั้นหลาน "ข้าตู้กูเอี๊ยนขอตายตามแม่ทัพใหญ่!"
เซียวเฉินยิ้ม พยักหน้าเอ่ย "ข้าเซียวเฉินจะติดตามแม่ทัพใหญ่ตลอดไป บุกย่ำซีหรงให้พัง!"
ทหารที่เพิ่งโต้เถียงกับสามคนเมื่อครู่จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นเยียบที่แผ่นหลัง ที่แท้กลับเป็นท่านผู้ใหญ่ทั้งสามท่านนี้
พวกเขาล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงก้องโลก เดิมเป็นลูกน้องในกองทัพเซียวหย่งของแม่ทัพจั้น บัดนี้เป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก
เขาขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ไม่กล้ารบกวนทั้งสามคนที่กำลังทักทายกับแม่ทัพใหญ่
จั้นหลานได้ยินคำพูดของทั้งสามคน รู้สึกซาบซึ้งจนกระบอกตาร้อนผ่าว กำหมัดทุบไหล่ทั้งสามคนทีละคน ถามว่า "พวกเจ้าไม่เอาตำแหน่งขุนนางแล้วหรือ?"