จั้นหลานใช้เสียงที่ได้ยินเพียงสองคน บอกความคิดของนางให้เซียวเฉินฟัง
เซียวเฉินดวงตาวาววับ "ดี ข้าน้อยไปจัดการเดี๋ยวนี้"
"เดี๋ยวก่อน เผ่าเหลียว เผ่าอินทรีหิมะ เผ่าอู่อี้ สามเผ่านี้ล้วนมีกำลังไม่ควรประมาท เจ้าคิดจะทำการใด จงระวังตัวอย่างยิ่ง"
"ขอรับ" เซียวเฉินยิ้ม
เมื่อเซียวเฉินจากไป จั้นหลานเรียกทหารสื่อสารมาสั่ง "นำจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้ท่านแม่ทัพจั้นเป่ยชาง"
"รับทราบ แม่ทัพใหญ่!"
จั้นหลานเดินออกจากกระโจม ใช้เท้าเขี่ยทรายบนพื้นดิน แผ่นดินแห่งนี้คงถูกทะเลทรายกลืนกินไปในไม่ช้า นางเงยหน้ามองลำต้นไม้ ต้นไม้แห้งผากที่อดทนเหล่านี้ ยังมีชีวิตอยู่ได้ในทะเลทรายหรือไม่
เช่นเดียวกับนาง เดิมทีตั้งใจจะหยุดยั้งก้าวย่างแห่งการแก้แค้นแล้ว แต่ซีหรงกลับรุกคืบเข้ามาไม่หยุด
สายตาของจั้นหลานเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างในโพรงไม้ นางเดินเข้าไปใกล้จึงพบว่าในโพรงไม้มีต้นไม้น้อยอยู่ต้นหนึ่ง กิ่งก้านของมันมีใบสีเขียวสด ใบไม้ข้างๆ เต็มไปด้วยหนามหนาแน่น
จั้นหลานหัวเราะ ดูเหมือนว่าในโลกนี้มิได้มีเพียงนางเท่านั้นที่ต้องต่อสู้กับสรวงสวรรค์ ต่อสู้กับผู้คน
แม้จะอยู่ริมขอบทะเลทรายอันโหดร้ายเช่นนี้ ก็ยังมีชีวิตที่ดิ้นรนต่อสู้กับชะตากรรมอย่างทรหด
นางจะไม่ถูกโค่นลง!
ไม่มีวัน!
"แม่ทัพใหญ่ มองอะไรอยู่หรือ?"
จั้นหลานได้ยินเสียงอันเป็นที่รู้จักดีของหวงกุ่น