วันรุ่งขึ้นฟ้าพึ่งสาง จั้นหลานตื่นเป็นคนแรก จูเว่ยลุกขึ้นออกจากห้อง นางแอบถามจูเว่ยเบา ๆ ว่า "ท่านอ๋องอยู่ที่ใด?"
จูเว่ยใช้นิ้วชี้ไปที่ห้องถัดจากห้องของจั้นหลาน จั้นหลานเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ให้เขานอนต่ออีกสักหน่อยเถิด!"
จูเว่ยพยักหน้า ลอบคิดในใจว่า ท่านแม่นายช่างห่วงใยนายท่านเสียจริง!
จั้นหลานออกจากโรงเตี๊ยม ไปรับคนของเซินซาน นางตรวจสอบจำนวนข้าวสารสำหรับบรรเทาทุกข์ ธัญพืชเหล่านี้เพียงพอให้ราษฎรที่ประสบภัยกินได้สิบวัน
อีกทั้งข้าวสารบรรเทาทุกข์ของราชสำนักก็มาถึงแล้ว ตราบใดที่มีข้าวกิน ความแค้นของราษฎรก็จะลดลง จะไม่เกิดเหตุจลาจล
รองเสนาบดีกระทรวงการคลังก็ตามกองทัพมาถึงที่นี่ด้วย เมื่อจั้นหลานกลับถึงโรงเตี๊ยม ก็เห็นจั้นซินเฉิงที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งไม่นาน
เมื่อจั้นซินเฉิงเห็นจั้นหลาน ก็ทักทายอย่างอบอุ่น "หลานเอ๋อร์ ตื่นแต่เช้าเช่นนี้"
จั้นหลานพยักหน้าเล็กน้อย "ท่านอา ข้าเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"
จั้นซินเฉิงพยักหน้า ส่งสายตามองนางเข้าไปในห้อง
หลังจากจั้นหลานปิดประตู ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น
ตอนนี้จั้นซินเฉิงอยู่ในสายตาของนาง ยามนี้จัดการเขาได้ง่ายยิ่งขึ้น
มู่เหยียน จั้นหลาน ชู่อิน จั้นฮุย ทั้งสี่กินอาหารเช้าเสร็จอย่างง่าย ๆ ก็ออกเดินทางไปยังบริเวณอ่างเก็บน้ำด้วยกัน
กิจการบรรเทาทุกข์ดำเนินไปอย่างมั่นคงแล้ว ทั้งสี่คนก็โล่งอก
ที่นี่พวกเขายังได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย หวงกุ่นเป็นรองเสนาบดีกระทรวงโยธาธิการในตอนนี้ เขากำลังตรวจสอบหินที่ต้องใช้ในการสร้างอ่างเก็บน้ำ