จั้นหลานมองไปที่ฮูกั๋วกง หวังกั๋วเสียง คู่อริของท่านปู่ของนาง ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งในวัยเยาว์เคยไร้ยางอายแย่งชิงคุณงามความดีทางการทหารของท่านปู่ไป
ท่านปู่ไม่แยแสต่อชื่อเสียงอันลวงเหล่านี้ แม้แต่บรรดาศักดิ์ฮูกั๋วกงของหวังกั๋วเสียงก็ยังแย่งชิงมาจากท่านปู่
หวังกั๋วเสียงไร้ยางอายถึงเพียงนั้น ทุกครั้งที่ท่านปู่ได้รับชัยชนะในการศึก เขาก็จะติดตามอยู่ข้างกายท่านปู่เพื่อแย่งชิงความดีความชอบ ทำให้ผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าเขามีส่วนร่วมด้วย
และกระบี่พิทักษ์แผ่นดินเล่มนั้น เดิมทีจักรพรรดิปฐมกษัตริย์มีพระราชประสงค์จะพระราชทานแก่ตระกูลจั้น แต่สุดท้ายกลับถูกตระกูลหวังชิงไป
เพราะบุตรีของตระกูลหวังเป็นฮองเฮาแห่งปฐมกษัตริย์ มักจะกล่าววาจาเกลี้ยกล่อมข้างพระกรรณอยู่เสมอ ในที่สุดกระบี่พิทักษ์แผ่นดินก็ตกไปอยู่ในมือของคนตระกูลหวัง
บัดนี้หวังกั๋วเสียงกลับถือกระบี่พิทักษ์แผ่นดิน กล่าววาจาอันไร้ยางอายเช่นนี้ออกมา
ทันทีที่ฮูกั๋วกงพูดจบ หลี่เชียงและจ้าวเฟิงก็ถ่มน้ำลายใส่ทิศทางของหวังกั๋วเสียงอย่างรุนแรง
หลี่เชียงด่าทอว่า "ถุย! ไอ้แก่ไร้ยางอาย เจ้าช่างหน้าด้านนัก เมื่อครั้งอดีตเจ้าแย่งชิงคุณงามความดีทางการทหารของท่านแม่ทัพจ้านอยู่หลายครั้ง ยังแย่งตำแหน่งฮูกั๋วกงและกระบี่พิทักษ์แผ่นดินของท่านแม่ทัพจ้านไปอีก หากเจ้ายังมีความละอายอยู่บ้าง ก็ควรจะโขกศีรษะลงกับพื้น ชดใช้ด้วยความตายเสีย!"